Ηδύποτον

Φτιάξτο μόνος σου: Ένα Κιόσκι στον Κήπο

Ένα Κιόσκι στον Κήπο του παλιού πατρικού σπιτιού.


Τόχουμε ξαναπεί ότι ...Σύνταξη τέχνας κατεργάζεται. Ως κλασικό "μαμούνι" δεν υπάρχει περίπτωση να μένω ανενεργός σε αυτή τη φάση της ζωής μου. Η Αγάπη μου για κάθε είδους ερασιτεχνική δημιουργία λειτουργεί μέσα μου σαν φλόγα που εμπνέει τα πάντα.

Από μικρές κατασκευές χρηστικές, από διακόσμηση, από κηπουρική, από Οικοδομικές διορθωτικές εργασίες μέχρι Ξυλουργικά τεχνουργήματα οικιακής χρήσης.


Εδώ και καιρό λοιπόν είχα κατά νου την αναζήτηση ενός τρόπου να αξιοποιήσω τις παλέττες που έχω συγκεντρωμένες στο πατρικό μου σπίτι. Παλέττες που βρίσκω για πέταμα στις κολώνες και στις γωνίες και πλέον αποτελούν έναν μικρό κατασκευαστικό θησαυρό.


Έτσι μου γεννήθηκε λοιπόν η ιδέα να φτιάξω ένα κιόσκι στον Κήπο και να το διακοσμήσω με γλάστρες και φυτά. Αυτό ήταν. Η ....Μηχανή πήρε μπροστά και ξεκίνησε η κατασκευή. Θα σας την δείξω βήμα-βήμα για να παίρνετε ιδέες ιδιόχειρης κατασκευής.


alt



Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα. Το αρχικό στάδιο κατασκευής προέβλεπε το πρώτο και βασικό μοντάρισμα του σκελετού. Η Βάση είναι συμπαγής με πολύ μεγάλα δοκάρια και σανίδες μεγάλου πάχους και αντοχής.


alt


Ιδού λοιπόν εδώ τι αποδίδει η πρώτη συναρμολόγηση. Το κιόσκι θα έχει σχήμα "Π" έτσι ώστε κάποιος να μπορεί να μπει στη μικρή του "αυλή".


alt


Εδώ η προηγούμενη φάση συναρμολόγησης.


alt


Εδώ είναι έτοιμο το κάτω μέρος και ήδη έχει ολοκληρωθεί η κατασκευή της βάσης που θα φιλοξενήσει το πάνω μέρος από τις γλάστρες.


alt


Εδώ το βλέπουμε σε πλήρη ανάπτυξη.


alt


Εδώ ξεκινάει η κατασκευή του επάνω μέρους.


alt


alt



alt


Έτοιμο και το πάνω μέρος με τα ανάλογα δεσίματα στήριξης.


alt


Πάμε τώρα στην κατασκευή της "στέγης". Οι επιλογές ήταν δύο. Να το σκεπάσω πλήρως με πλήρη στεγανότητα ή να του δώσω τη μορφή της ανοιχτής πέργκολας. Για λόγους αναπνοής των φυτών προτίμησα την δεύτερη ανοιχτή επιλογή. Και οι δύο περιπτώσεις έχουν θετικά και αρνητικά.


alt


Και εδώ ξεκινάμε το συνολικό βάψιμο ξεκινώντας από την κορυφή μας.


alt



alt


Εδώ το βλέπουμε έτοιμο βαμμένο συνολικά.


Στη συνέχεια ξεκινάει η φάση του Φινιρίσματος για να πάρει την τελική του μορφή και διακόσμηση


alt


Στο μπροστινό πάνω μέρος τοποθετείται ξύλινο φυσικά πρεβάζι με τα ανάλογα διακοσμητικά στηρίγματα. 


alt



alt


Εδώ τοποθετείται μεταλλικό καμπανάκι διακόσμησης.


alt


Το βλέπουμε σε περισσότερη λεπτομέρεια εδώ.


alt


Η σκεπή σκεπάζεται με ανάλογο ξύλινο πλέγμα που περιορίζει την είσοδο βρόχινων υδάτων.


alt


Στα πλάγια μπαίνουν μεταλλικά στηρίγματα έλξης για να είναι εύκολη η μεταφορά του καθώς στη βάση του επίσης τοποθετούνται ροδάκια.


alt


alt


Και εδώ ξεκινάμε με τα πρώτα μας φυτά που τοποθετούνται στο ....ισόγειο. Αριστερά δύο χρυσάνθεμα, απέναντι σκυλάκια και ευώνυμο και δεξιά δύο Υάκινθοι που ευωδιάζουν.


alt


Εδώ στήνουμε το πάνω μέρος των γλαστρών με τα φυτά.


alt


Αριστερά έχουμε Γκαζάνια και Κουφέα, απέναντι έχουμε Κισσό και Ωραιόφυλλο, δεξιά δεν ...θυμάμαι παιδιά πως το λένε.


alt


Τι μας λείπει ; θα μπορούσε να λείπει από το κιόσκι ο ...Φωτισμός ; φυσικά όχι....! Ιδού λοιπόν ο αντίστοιχος φωτισμός


alt



alt



Και, φίλες και φίλοι, είμαστε έτοιμοι να δούμε το Κιόσκι στην τελική του ....νυχτερινή μορφή. Σας το παραδίδω λοιπόν στα ....εγκαίνιά του. Να είστε επιεικείς στις κρίσεις σας.


alt



alt

 

alt

 

alt

 

alt



Υλικά που χρησιμοποιήθηκαν:


  • Ξύλινες παλέττες στο ακέραιο ή μέρη αυτών
  • Βερνίκι προστασίας ξύλου
  • Ελαιοχρώματα
  • Βίδες, μεταλλικοί σύνδεσμοι
  • Ροδάκια κύλισης
  • Μηχανισμοί έλξης
  • Φωτιστικές "χελώνες" εξωτερικού χώρου
  • Γλάστρες πλαστικές
  • Χώμα

Tags: κατασκευές


Γκρίνιες (;) ...ατάκτως ειρημένες

Ξέρω, ξέρω θα ....γκρινιάξετε με τις ....γκρίνιες μου. Αλλά δεν γίνεται βρε αδέλφια...! κάπου και εγώ πρέπει να βγάλω από μέσα μου όλη αυτή την αρνητική φόρτιση που κυκλοφοράει στο θυμικό μου σαν την ηλεκτρομαγνητική ενέργεια ένα πράμα.


Άλλωστε, ως συνταξιούχος τώρα πλέον, με περισσότερο χρόνο παρατήρησης και σκέψης και ...λιγότερα απείρως χρήματα στο πορτοφόλι, ε όσο νάναι σούρχονται μαζεμένες κάποιες ξινίλες να τις βγάλεις.


alt


Έχω λοιπόν κάποιες σκέψεις και παρατηρήσεις. σαν τους γνήσιους αχτύπητους Παππούδες του Muppet Show (που τέτοια υπέροχα να βλέπεις σήμερα....), τις οποίες δεν αντέχω να κουβαλάω να με τρώνε. Σκέφτηκα λοιπόν να τις ξεφουρνίσω να ....φάνε λίγο κι εσάς.


Άλλωστε προσωπικά πιστεύω ότι δεν είναι γκρίνιες...! είναι βιώματα που τα συναντάμε ολόγυρά μας στην απλή καθημερινή μας ζωή. 


Απαριθμώ λοιπόν:


  • Ο Ελληναράς των φαναριών κυκλοφορίας:

Θα τον συναντήσεις δεξιά σου, αριστερά σου, πίσω σου, ει δυνατόν να μπορούσε και από ...πάνω σου. Δρα σε μεγάλες ουρές αυτοκινήτων, που περιμένουν υπομονετικά, να ανάψει το φανάρι τους να διασχίσουν την μεγάλη διασταύρωση καθότι ο χρόνος του πράσινου είναι πολύ μικρός. Αφού λοιπόν έχεις χρονομετρήσει όλη αυτήν την καθυστήρηση στην ουρά σου κανονικά, τσουουουουουπ νάσου ο Ελληναράς να χώνεται "σφήνα" από δίπλα και να περνάει "σβηστός" με την πρώτη. "Μαλάκας είμαι που θα περιμένω στην ουρά..." στο λέει κατάμουτρα ο ευγενέστατος νεοέλλην αφήνοντάς σε με την πίεση να βαράει κόκκινο. Τελευταία στην παρέα των Ελληναράδων προστέθηκαν και πολλές ....Κυρίες, γυναίκες οδηγοί, που δρούν με ανάλογο τρόπο. Μπράβο κορίτσια...! και σ ' ανώτερα. Είπαμε ...ισότητα


  • Ο .... "Βάλτε και κανένα ταμείο" αγανακτισμένος των γκισέ:

Εδώ είμαστε....! τριάντα χρόνια τους έφαγα στη μάπα...! ώρες και μέρες αιχμής, οι τράπεζες, οι υπηρεσίες που έχουν γκισέ θα εμφανίσουν την γνωστή Ελληνική ...ουρά. "Βάλτε κανένα ταμείο ρεεεεε.....!" θα ακουστεί στεντόρεια η φωνή του αγανακτισμένου, άντρας ή γυναίκα. Θα τον δικαίωνα απόλυτα ΑΝ η ίδια του φωνή ακούγονταν το ίδιο δυνατά σε έτερους τόπους στους οποιόυς υπομένει την ουρά χωρίς να βγάζει άχνα, π.χ. σούπερ μάρκετ, μαγαζιά, αλυσίδες καταστημάτων, εκδοτήρια εισιτηρίων γηπέδων κλπ κλπ


  • Selfie και .....ξερό ψωμί:

 Κάθε σύγχρονος δικτυωμένος πολίτης, κύρια νέος σε ηλικία, επιδίδεται υστερικά στο σπορ του selfie.....! σε κάθε στιγμή, σε κάθε μέρος, σε κάθε τρόπο και διάθεση, μια selfie θα βγεί και θα ανέβει άμεσα στην προσωπική του σελίδα στα μέσα δικτύωσης. Βρε παιδιά.....! όταν βρισκόμαστε μαζί έξω, σημασία έχει να δώσουμε στη στιγμή, όχι στο να την αναγγείλουμε και να την αναδείξουμε στους άλλους δημόσια. Έλεος...!


  •  Chatting παντού....!

Είμαι στο skype, χτυπάει αναγγελία συζήτησης. Είναι μια φίλη. "Τι κάνεις ; καλά ; όλα καλά", "που είσαι της λέω ;"     "Είμαι, σε μια καφετέρια με παρέα....." !!!!!!!!

Έλεος ρε φιλενάδα.....! έχεις βγει έξω με παρέα, μια έξοδο που ΕΣΥ διάλεξες να πας, αν δεν σου άρεσε ας καθόσουνα στα αυγά σου, και διαλέγεις να μιλήσεις στο .....SKYPE ;;;;;;; Ήμαρτον Παναγία μου.....! μην μου πείτε ότι δεν είναι καθεστώς ; ψεύδεσθε.....!


  • Σιγά μην ....φλερτάρω:

Κλασική εικόνα σε παραλία καλοκαιριού. Νεαρά όμορφα παλικάρια λιώνουν τα κορμιά τους στον ήλιο με ρακέτες. Παραδίπλα τους ηλιοψημμένα γυναικεία κορμιά, μάτια γεμάτα προσμονή τους κοιτάζουν. Μονάχα το ...σλιπ από το μπικίνι τους δεν έχουν βγάλει τα κορίτσια να τους το δείξουν στα μούτρα για να κεντρίσουν την προσοχή τους, εκεί αυτοί.....!      "Μαλάκα μου, χθες την έβγαλα την πίστα και προχώρησα στο 7ο επίπεδο, έτσι οι ζωές που έχω κερδίσει είναι τώρα δέκα....! μιλάμε το έλιωσα το game στο είπα....."

Ύστερα λέτε γιατί τα κορίτσια κοιτάνε τους ....ώριμους εεεεεεεεεεεε  ;;;;


  • Τα all time classic Fashion victims

alt


 Εντάξει ρε παιδιά, τι κακό είναι τούτο ; δεν προλαβαίνει ένας/μία (ανέκαθεν το έχω απορία πως γίνεται αυτό) να βγάλει μια παπαριά στη ΜΟΔΑ και τσουουουουπ σε χρόνο dt την βλέπεις και γίνεται θεσμός. Τελευταία στους άντρες έχουμε τους ....Κλαρινοπαπάδες.....! ναι, ναι, τα νεαρά παιδιά που κυκλοφορούν με κάτι μούσια που μπροστά τους ο Άρης Βελουχιώτης, ο μέγας Καπετάνιος, φαίνεται ....πρόσκοπος.....! έχει γεμίσει ο τόπος ...κλαρινοπαπάδες ρε αδέλφια.....! ίδιο στυλ, copy paste ένα πράμα, μαλλί φριζαρισμένο ψηλά, μούσι αλλά μουτζαχεντίν ένα πράμα και γυαλί ιριδίζον.......

Τα ίδια έχουμε και με τις κοπέλες στυλ ....Barbie ένα πράμα....! 


alt 

Συγγνώμη τώρα δηλαδή. Υπάρχει άνθρωπος, άντρας ή γυναίκα, δεν έχει σημασία, που του αρέσουν οι εν λόγω Κυρίες, καλά νάναι τα κορίτσια και σίδερο στη μέση τους ;;;; ειλικρινά απαντείστε, υπάρχει ; τότε γιατί σόνει και καλά πρέπει να ακολουθήσουμε τη μόδα ; 


  • Κάθε γωνιά και .....Tatoo-μάγαζο:

 Άλλο πάλι και τούτο......! κάθε νεαρός και νεαρά, μην σας πω και ωριμότεροι, που σέβονται τον εαυτό τους, μια μεγάλη πλειοψηφία, χτυπάνε και ένα ...tatoo....! Και νάσου να έχει γεμίσει το σύμπαν ολόγυρα με ζωγραφιστά κορμιά.....! Δεν λέω, μου αρέσει και εμένα ένα όμορφο τατού. Όμως ρε παιδιά 1) να το κάνω γιατί το γουστάρω όχι γιατί είναι της μόδας και 2) διακριτικό είπαμε όχι να γίνουμε ένα κορμί καμβάς ζωγραφικής.


  • Έχεις καλό ηχητικό σύστημα στο αυτοκίνητό σου, το ....εμπεδώσαμε:
Φαντάζομαι το έχετε διαπιστώσει ιδίοις ωσίν. Αυτοκίνητο μικρό, κατά προτίμηση Smart, στην κυριολεξία ...χοροπηδάει από τα μπάσα που δονούν την ατμόσφαιρα σε όλη τη γειτονιά, αναγγέλων την έλευση του εν λόγω κλαρινογαμπρού. Σε μέγιστο ύψος λοιπόν ντέσι μπέλ, οι χαμηλές συχνότητες σου προκαλούν ένα κάτι τις στο στομάχι. Αλήθεια ο εν λόγω κλαρινογαμπρός που "οδηγάει" έχει επαφή με το περιβάλλον γύρω του ; η τροχαία τι λέει ;

  • Κινητό σκουλαρίκι και το χέρι στο ...τιμόνι
Πως γίνεται τώρα ρε παιδιά, η ...μισή Ελλάδα, να συνομιλεί στις ...7 η ώρα το πρωί με την άλλη που κρατάει ένα τιμόνι και οδηγεί, είναι κάτι που δεν μπορώ να εξηγήσω. Που μιλάει όλος αυτός ο κόσμος πρωί, μεσημέρι, βράδυ την ίδια στιγμή που οδηγάει ; μπορεί κανείς να μας πει ;

  • Στο δάσος με ....ακουστικά στα αυτιά ;
Είναι ποτέ δυνατόν ; ένα σωρό κόσμο συναντώ στο δάσος, στα πάρκα να τρέχει ή να περπατά. Με τα ακουστικά στα αυτιά. Βρε παιδιά. Στο δάσος υπάρχει η μαγεία των ήχων της φύσης.....! τα πουλιά, ο αγέρας, τα βήματά μας, το νερό όπου υπάρχει, ο ήχος της βροχής πάνω στα φύλλα σαν βρέχει,. Ανεκτίμητη μαγεία.....! μα για αυτό βγαίνουμε στη φύση. Να αφουγκραστούμε τους ήχους της, την αγκαλιά της. Όχι την αγαπημένη μας μουσική. Για ξανασκεφτείτε το.....!


  • Τι Γλώσσα είπαμε μιλάνε στα Ελληνικά (;) Ραδιόφωνα ;

Αααααα εδώ κι αν γίνεται χαμός.....! όλοι και όλες ακούτε ραδιόφωνο. Δεκάδες οι σταθμοί και τα είδη. Ειδικά αυτοί που θεωρούνται οι άσσοι στο main stream. Συγγνώμη ρε παιδιά, έχετε ακούσει μήπως τι γλώσσα μιλάνε αυτά τα ...νεαρούδια που χαχανίζουν από τις 7 το πρωί με γελάκια, χαζομενιές, το απαραίτητο σεξιστικό στυλάκι ;

Κάτι φράσεις μισά Ελληνικά της κακιάς ώρας, διανθισμένα με αμερικανιές δεκάδες του τύπου:  "TRENDY", "CHARTS", "PLAY LISTS", "HASHTAG", "LIKE", "EVENTS", "SURFING" κλπ κλπ......! Έλεος ρε λεβέντες.....! που απευθύνεστε ; σε Ελληνικό κοινό απευθύνεστε.

Και εδώ θα το πω, ΕΡΑ ρε.....! ναι, ΕΡΑ δαγκωτό.....! και στο φινάλε θα το πάω πιο κάτω: Γιατί π.χ. το δικτυακό ραδιόφωνοGREEK MUSIC RADIO

στο Μόντρεαλ του Καναδά, με την Μάνια τη δική μας και τον Πάρι επίσης, σε χώρα Αγγλόφωνη, απολαμβάνεις να ακούς καθαρά Ελληνικά ; μην μ΄αρχίσετε τώρα "κάνεις διαφήμιση". Καλά κάνω. Και είναι και άλλα είναι και το RADIO POKO POKITO επίσης και πολλά άλλα.


  • Delivery παντού.....Μαγειρεύει κανείς σήμερα ;

Delivery από εδώ, delivery από εκεί. Δεκάδες σημεία εστίασης έτοιμου φαγητού ξεφυτρώνουν σαν κουκουνάρια στις γειτονιές. Περισσότερα είναι τα delivery μηχανάκια στο δρόμο, να μην ανοίξω το θέμα της οδηγικής συμπεριφοράς τους θα φρίξουμε, παρά τα άλλα ένα πράγμα.

Ποιος μαγειρεύει σήμερα ρε παιδιά ; και ειλικρινά τι αντίληψη είναι αυτή ειδικά στα νέα ζευγάρια ; Έτοιμο φαγητό παντού ; μα παντού ; ακόμα και έτοιμα βαμμένα αυγά το ....Πάσχα ; τώρα αν ο καρκίνος θερίζει μην ψάχνουμε αιτίες. Μαγειρεύουν τα νέα παιδιά σήμερα στα σπιτικά τους ; πως είπατε ; α καλα.....!

 

Είπα πολλά ε ; εμ είχα καιρό έτσι να τα ξεφουρνίσω. Δεν άντεχα να τα βαστώ. Προσπάθησα να τα αμολύσω επιγραμματικά. Και φυσικά κράτησα κάτι για το τέλος. Κάτι που αφορά τον δικό μας κόσμο των Ιστολογίων, των BLOGS, μιας και σε αυτόν δρούμε δικτυακά.

 

  • Πολλά τα δικτυακά δρώμενα βρε παιδιά.....! και μαζεμένα 

 Στην δικτυακή μας γειτονιά, αυτήν που τέλος πάντων ο καθένας μας βγαίνει και σεργιανάει, το έχω ξαναπεί, υπάρχουν θησαυροί ιστολόγια που θα τα ζήλευε κάθε "σοβαρός" επαγγελματικός χώρος. Πραγματικά διαμάντια ερασιτεχνικής δημιουργίας, με εμπνεύσεις και δημιουργίες που αξίζουν τον σεβασμό και την προσοχή μας. 

Προσωπικά παρακολουθώ γύρω στα 100 ιστολόγια σε καθημερινή βάση μη θέλοντας να χάσω τυχόν ανάρτησή τους. Όμως ρε παιδιά: Τα ΔΡΩΜΕΝΑ στην BLOGόσφαιρα μαζεύονται πολλά και αξιόλογα. Και δεν μπορείς να τα παρακολουθήσεις ή να συμμετάσχεις εύκολα με την παρεξήγηση να παραμονεύει.

Π.χ. 3 δρώμενα αν συμπέσουν, με Μ.Ο. συμμετοχής 20 ιστολογίων, μιλάμε ότι πρέπει να διαβάσεις σε χρόνο άμεσο μαζεμένες 60 αναρτήσεις, να τις αξιολογήσεις, να τις σεβαστείς με χρόνο που τους αξίζει, και στη συνέχεια να τοποθετηθείς και σε κάθε μια από αυτές στους χώρους ανάρτησης.

Πως το βλέπετε ; περπατάει ; 

Προσωπικά θεωρώ πως όχι. Ένας συντονισμός είναι άκρως απαραίτητος και εύκολος με αμοιβαία συνεννόηση τι θα τρέχει κάθε μήνα. Σε αυτό έχω τις προτάσεις μου, στη διάθεσή σας.


Αυτάαααααααα........!

τα είπα κι ησύχασα, για λίγο δηλαδή, γιατί μετά...........βράσε όρυζα.....!


Τα φιλιά μου

 


Tags: σκέψεις


ΕΚΘΕΣΗ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ: Ένα πανέμορφο ταξίδι στην Νοσταλγία

Την λατρεία μου για τα παλιά ιστορικά αυτοκίνητα σας την έχω ξαναπεί. Με το πέρασμα των χρόνων, δεν μπορώ να τα δω σαν απλά εμπορεύματα, σαν ένα προϊόν με μια τυπική εξειδικευμένη ματιά.

Το πέρασμα των χρόνων επάνω τους, όπως και σε κάθε τι παλίο, έχει αφήσει ένα ανεξίτηλο άρωμα vintage ομορφιάς, νοσταλγίας. Μια αισθητική που βασίζεται στην καμπύλη. Μια αισθητική που δεν απέχει από την αισθητική του ανθρώπινου σώματος, όπου η καμπύλη έχει τη δική της αισθησιακή λειτουργία.


Τα υλικά κατασκευής: Μέταλλο, δέρμα, ύφασμα, λαμαρίνα, νίκελ, χρώμιο, βερνίκι πλέον έχουν γίνει ανεκτίμητης αξίας.

Ένας φίλος λοιπόν, καλή του ώρα τυχερός ήμουν, με κάλεσε μια πρόσφατη Κυριακή να πάω στην ετήσια:


ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ ΚΗΦΙΣΙΑΣ


Διοργάνωση: Ε.Ο.Ο.Ε.  (Ελληνική Ομοσπονδία Οχημάτων Εποχής)


Τα αυτοκίνητα που δικαιούνται το πέρασμα σε τέτοια φάση οφείλουν να έχουν συμπληρώσει 30 χρόνια από την άδεια κυκλοφορίας.


Πάμε λοιπόν να κάνουμε ένα πανέμορφο ταξίδι στο χρόνο με επιλεγμένες φωτογραφίες από αυτές που τράβηξα στην έκθεση.


alt


Να ξεκινήσω από εναν λατρεμένο θρύλο της δεκαετίας του 1980. ALFA ROMEO ALFETTA GTV 2.0. Κόσμημα των δρόμων και της ταχύτητας


alt


Εδώ θα πάμε πολλά χρόνια πίσω κάπου στα μέσα του 1950, στην Αγγλία. Αυτό το μικρό VAUXHALL VIVA 1000 cc, άριστα διατηρημένο από ένα παλικάρι που το διατήρησε από τον πατέρα του.


alt


Εδώ το εσωτερικό του.


alt


Για την εν λόγω Αμαζόνα των δρόμων δεν χρειάζονται συστάσεις. Το θρυλικό VOLVO 122 AMAZON που στη δεκαετία του 1960 όργωνε στην κυριολεξία τους κακοτράχαλους Ελληνικούς δρόμους.


alt


Η FIAT μεγαλούργησε στο απλό οικογενειακό αυτοκίνητο. Εδώ βλέπουμε το 125 Special με την υπέροχη μάσκα του, εξαιρετικής λεπτότητας και προσοχής. Αυτοκίνητο κάπου στο τέλος του 1975.


alt


Αχ Έρωτας......! εδώ αναστενάζουμε στην κυριολεξία. Μια πανέμορφη JULIA στέκεται μπρος στα έκθαμβα μάτια μας. Λατρεμένο αυτοκίνητο της ALFA ROMEO με την απαράμιλλη Ιταλική φινέτσα και δύναμη. Δεκαετία 1970.


alt


Εντάξει, εδώ τώρα περνάμε σε άλλο επίπεδο, άλλη εποχή, αρχές του 1960, άλλη κουλτούρα. Βρεττανικό cabriolet της SUNBEAM, μικρό, προσιτό και απαράμιλλο για το κλασικό του στυλ.


alt


Φανταστείτε τον εαυτό σας να οδηγεί ανέμελος εδώ με φόντο τα απέραντα λειβάδια της Βρεταννικής επαρχίας....! Όνειρο πραγματικό.


alt


Διαφωνείτε ; δερμάτινα καθίσματα, ξύλινο τιμόνι με μεταλλικό σταυρό, ξύλινο ταμπλό.....δεν συνεχίζω, δεν αντέχω.


alt


Η Θηριώδης MERCEDES 450 SL σε έκδοση cabriolet. Μια ναυαρχίδα της Βαυαρικής εταιρείας για πολύ ...ανεβασμένα πορτοφόλια κάπου στη δεκαετία του 1980-85.


alt


Όσοι είχατε μάτια παρατήρησης καλά και μνήμη θα το θυμάστε σαν ένα από τα sport coupe της εποχής του 1972-75, που με την ίδια μάσκα έβγαινε και σε μπερλίνα για ταξί. Είναι το OPEL RECORD Coupe. Με εντυπωσίασε η λεπτότητα που ο κάτοχός της έχει στολίσει τη μάσκα του αυτοκινήτου. Έργο τέχνης.


alt


Αχα.....! συστάσεις δεν χρειάζονται....! ένα από τα αυτοκίνητα του αιώνα. Ο Ιστορικός Σκαραβαίος, VOLKSWAGEN BEETLE ποζάρει χαμογελαστός μπρος στα μάτια μας. Αυθεντικό....!


alt


Το ίδιο ακριβώς και εδώ, ένα δίδυμο "αδελφάκι" σε κόκκινο χρώμα με αγωνιστικό προφίλ. Πανέμορφο.


alt


Εδώ είμαστε....! Πάμε Ιταλία στα 1975. Η Μεγάλη LANCIA βγάζει το εξαίρετο FULVIA που βλέπετε. Το είχε ο μεγάλος μου ανιψιός και είναι το πρώτο αυτοκίνητο που τόλμησα να ....βάλω μπροστά και να κάνω λίγα ...μέτρα. Στα σταθερά του είχε δισκόφρενα στους τέσσερεις τροχούς παρακαλώ, 5άρι σαζμάν παρακαλώ και στροφόμετρο παρακαλώ....! Για εκείνη την εποχή χρόνια μπροστά.


alt


Μια Αγγλίδα αριστοκράτισσα ποζάρει και αστράφτει στα μάτια μας. Ναυαρχίδα πλούσιων αστών η JAGUAR XJ 4.2 με εκπληκτικό πλούτο και εξοπλισμό. Δεκαετία του 1970.


alt


Τώρα κρατηθείτε....! Περνάμε τον ...Ατλαντικό, πάμε σε αυτοκίνητα υψηλής sport τεχνικής, σε έναν θρυλικό δαίμονα της ασφάλτου και της ταχύτητας. Η Αξέχαστη CHEVROLET CORVETTE, σκόρπιζε τον ....τρόμο στο πέρασμά της.


alt


Τι να πει κανείς για το "αμαρτωλό" αυτό κόσμημα της ασφάλτου στην δεκαετία του 1970.


alt


Παραμένουμε στην Αμερική, στις ΗΠΑ και ζούμε την πρόκληση του American dream σε όλο του το μεγαλείο. Εποχή πλούτου, επίδειξης, φαραωνικών αυτοκινήτων. Η Θρυλική CADILLAC DE VILLE μπροστά σας αγαπητές φίλες και φίλοι. Στο πορτ-μπαγαζ της χωράει ένα μικρό FIAT 5Cento μια χαρά....!


alt


CADILLAC: Σήμα κατατεθέν του Αμερικάνικου status quo της μεγαλοαστικής τάξης.


alt


Μάλιστααααα.! επιστρέφουμε Ευρώπη. Πάμε πίσω Βαυαρία, πολύ πίσω στα προπολεμικά χρόνια όπου το 1940 η MERCEDES βγάζει αυτό το θρυλικό ανοιχτό cabrio που δέσποσε σε μια σειρά κατοχικά σπίτια της εποχής και όχι μόνο. Η Αποθέωση της μεγάλης καμπύλης σε όλο της το μεγαλείο.


alt


Αυστηρό κόκκινο πανάκριβο βελούδο στο εσωτερικό. Ο Κάτοχος του αυτοκινήτου πρεπει να είναι σπάνιος εραστής και συλλέκτης του κλασικού αυτοκινήτου. Ανεκτίμητης αξίας διαμάντι.




alt


Φύγαμε και πάλι για το νησί. Η Βρεταννική φίρμα TRIUMPH με τεράστια παράδοση στο σπορ αυτοκίνητο έδωσε κάπου στα 1955 το εξαίρετο αυτό convertible που παραμένει θαυμαστό στα μάτια μας.


alt


Ακριβώς αυτό...! Κόκκινο της φωτιάς σε ...κολασμένα όνειρα στο δρόμο. Το πάχος της λαμαρίνας στις πόρτες ελάχιστο, μινιμαλιστικό...!


alt 


Κάθε σχόλιο περισσεύει....


alt


Υποκλιθείτε στην ναυαρχίδα της κλασσικής CITROEN στη δεκαετία 1930-40-50

Το επισημο κρατικό αυτοκίνητο, διατηρημένο εδώ από δύο ιδιοκτήτες με φανταστικό κόπο και μεράκι.

Ο Πλούτος με έκανε να ...ντρέπομαι να πατήσω το πόδι μου στη μοκέτα του αυτοκινήτου.


alt


Εδώ το 2ο αυτοκίνητο ίδιο που υπήρχε με την πασίγνωστη μεταλλική μάσκα της CITROEN εκείνης της δεκαετίας.


alt



alt


Λάστιχο ειδικό και ζάντα πραγματικά έργο τέχνης...


alt


Πάμε πάλι στη MERCEDES και στην δεκαετία του 1960 αυτή τη φορά. Η MERCEDES 190 γαλάζια γυαλιστερή μπροστά σας. Ένα πανέμορφο αυτοκίνητο που εκείνα τα χρόνια θα το θυμόσαστε κυκλοφορούσε πολύ ως ταξί.


alt


Εξ ίσου πανέμορφο και το εσωτερικό της, κούκλα πραγματική.


alt


Πάμε στο Παρίσι του 1960 και στην εξάιρετη PEUGEOT. Σε κατακόκκινο χρώμα της φωτιάς με το λευκό στα λάστιχα να ξεχωρίζει, μια υπέροχη 403 εκείνης της εποχής. 


alt




alt 


 Εδώ με την επιβλητική και συνάμα λιτή της μάσκα και το εσωτερικό της, που ξεχώριζε με τις καμπύλες της.


alt


Πάμε σε νεώτερα χρόνια, έχει κλείσει το 1970, χαραυγή της δεκαετίας του 1980 και στην Αγγλία είναι η χρυσή εποχή της FORD και συγκεκριμένα της CORTINA όπου εμφανίζει αυτό το πανέμορφο σπορτίβ διαμάντι. 


alt


Πανέμορφο πραγματικά coupe σε άριστη κατάσταση από ένα ζευγάρι νεαρών παιδιών και μπράβο τους...!


alt


Ένα ακόμα αυτοκίνητο που σφράγισε τον αιώνα που πέρασε και τις καρδιές μας. Η Άλλη Βαυαρική εταιρεία, η BMW δημιουργεί τον θρύλο της 2002 που δέσποσε στους δρόμους για χρόνια ολάκερα. Θαυμάστε την σε μια λιτή απλή της έκδοση.


alt


Παραμένουμε στην Γερμανία όπου εκεί η FORD γράφει εποχή με το θρυλικό TAUNUS που πλημμυρίζει με την ομορφιά και την αξιοπιστία του τους δρόμους σε πολλές εκδόσεις. Εδώ βλέπουμε το πανέμορφο TAUNIER STATION WAGON σε ένα απίθανο γαλάζιο χρώμα που ξεχωρίζει.


alt


alt


Εντυπωσιακό το νίκελ και η ποιότητα κατασκευής.


alt


Ωωωωω για να πάμε τώρα ακόμα μια φορά πολύ πίσω. Στην δεκαετία του 1940, στην Βρεταννία στην ιστορική AUSTIN όπου το μίνι της, ένα 1000άρι κατέφτασε σινάμενο κουνάμενο στην έκθεση σε εξαίρετη κατάσταση.


alt


Νατο και το εσωτερικό του, πολύ λιτό και φτωχικό.


alt



Και τώρα περνάμε στον ονειρικό κόσμο των MINI COOPER....! Το μίνι αυτοκίνητο θρύλος με τη δική του ξεχωριστή ταυτότητα που έγραψε ιστορία. Και στην έκθεση είχαμε πολύ όμορφες τέτοιες παρουσίες


alt



alt


Σαν μικρά παιχνιδάκια το ένα δίπλα στο άλλο να θυμίζουν εκείνη την όμορφη εποχή.


alt


Ένας άλλος αγωνιστικός θρύλος τώρα της δεκαετίας 1970. Η Περίφημη ALPINE RENAULT A 310.


alt


Ένα αυτοκίνητο γεμάτο εξαίρετες καμπύλες και απίστευτη δύναμη στο δρόμο για την κλάση του, κλασική φιγούρα νίκης σε πολλά "ΡΑΛΛΥ ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ".


alt


Όχι πείτε μου....! κοιτάτε τώρα μάσκα....! δεν είναι υπέροχη ;


alt


Νάτο και το OPEL KADET της δεκαετίας του 1970, μια διαχρονική σταθερή αξία στο οικογενειακό αυτοκίνητο.


alt


Το μικρό και ταπεινό YUGO της ZASTAVA δήλωσε και αυτό παρών στην έκθεση με την ταπεινή του παρουσία.


alt



Ανέκαθεν η FIAT είχε μεγάλη παράδοση στα μικρά αυτοκίνητα ανεξάρτητα εποχής. Εδώ πάμε πίσω στη δεκαετία 1940 με ένα ....μίνι εποχής.


alt



alt



Τι έχουμε εδώ ; Ένας ακόμα θρύλος. PORSCHE CARRERA. Το αυτοκίνητο τέχνης που μεγαλούργησε για δεκαετίες με την αύρα του ακόμα και σήμερα να μεσουρανεί.


alt



Μια ακόμα μεγάλη Κυρία μιας κλασικής εποχής. MERCEDES 170 στην δεκαετία 1960 με όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά της μεγάλης φίρμας.


Αυτές ήταν οι παρουσίες της έκθεσης λοιπόν. Βλέπετε ποια βόλτα μέσα στο διάβα του χρόνου κάναμε έτσι ; και πόσες μνήμες ανασκαλέψαμε.

Ελπίζω η βόλτα που κάναμε να σας άρεσε και να απολαύσατε την όμορφη αυτή βόλτα. Εκείνο που σκέφτομαι είναι το απίστευτο μεράκι, ο πόθος, η αγάπη αλλά και τα χρήματα που αφιερώνουν οι ιδιοκτήτες αυτών των κοσμημάτων για να φτάνουν σε εμάς στην άριστη αυτή κατάσταση.




Tags: vintage, αυτοκίνητο


Ανθρώπινες Εξομολογήσεις σε μια Δύσκολη Νύχτα

alt


-"Πάμε για ένα ποτό ; τι λες", του είπε έτσι στα καθούμενα ο Στέφανος. Ήταν Σαββατόβραδο, δεν υπήρχε η πίεση του χρόνου, είχαν βαρεθεί στο σπίτι του Γιάννη και η πρόταση ακούστηκε δελεαστική στην ατμόσφαιρα. 

Έξω έκανε σχετικό κρύο. Ο Φλεβάρης είχε μπει με άγριες διαθέσεις. Η κλασική σόμπα πετρελαίου αγκομαχούσε να ζεστάνει το παλιό σπίτι αλλά η θέρμη της αγκάλιαζε μονάχα το χώρο άντε στα δύο κοντινά της δωμάτια, μέχρι εκεί. 

-"Και δεν πάμε¨, αποκρίθηκε ο Γιάννης, "βέβαια κάνει ψοφόκρυο ε ;" 

-"έλα μωρέ, γιατί έξω θα μείνουμε, άντε να κάτσει να περπατήσουμε λίγο, έλα ετοιμάσου" 

-"Άντε βρε παιδιά, Σάββατο είναι, καλά λέει ο Στέφανος" ακούστηκε η φωνή της Κυρά-Γιωργίας, της Μάνας του Γιάννη καθώς μπήκε στο δωμάτιο 

Ο Γιάννης σηκώθηκε και άρχισε να ετοιμάζεται. Ο Στέφανος γύρισε προς το μέρος της Κυρά-Γιωργίας. Τα βλέμματά τους συναντήθηκαν κάπου στο μέσο του δωματίου. Σαν να πάγωσαν για λίγα δευτερόλεπτα. 

-"Απόψε ;" τον ρώτησε κοιτάζοντάς τον με έκδηλη αγωνία ίσια στα μάτια σαν να κρεμόταν απ την απάντησή του. Ο Στέφανος έβγαλε και άναψε ένα τσιγάρο, αργά, ο καπνός έκανε παράξενα σχέδια στο κέντρο του δωματίου, έκανε δυο βήματα στο πλάι 

- "Ναι, απόψε" 

Την είδε να σφίγγει νευρικά τα χέρια της και να στριφογυρίζει άναρχα γύρω απ τον εαυτό της. 

- "Φοβάμαι παιδί μου... πως να στο πω... δεν ξέρω..." 

Ο Στέφανος πήγε κοντά της, την έπιασε τρυφερά με σεβασμό απ τους ώμους 

- "Μην ανησυχείς Κυρά-Γιωργία, όλα θα πάνε καλά" 

- "Τι λέτε εσείς οι δυο ;" ακούστηκε η φωνή του Γιάννη καθώς μπήκε στο δωμάτιο, με το δερμάτινο μπουφάν στα χέρια του. 

- "Έτοιμος.... πάμε ;" 

- "Φύγαμε, θα πάμε με το δικό μου τ αμάξι, τόχω ήδη έξω" 

- "Εντάξει, Μάνα..." έκανε ο Γιάννης στην Κυρα-Γιωργία, η οποία τους κοίταγε λες και ήταν κρεμασμένη επάνω τους 

- "Μάνα, μην βιαστείς να σβήσεις τη σόμπα, έχει πολύ κρύο απόψε, άστην λίγο, θα την σβήσω εγώ σαν γυρίσουμε" 

- "Εντάξει παιδί μου, άντε να πάτε στο καλό, καλή σας διασκέδαση" έκανε εκείνη ενώ έδειχνε την αμηχανία της. 

- "Καληνύχτα Κυρα-Γιωργία, θα τα πούμε πάλι" είπε ο Στέφανος βγαίνοντας από την πόρτα προς την αυλή. 

- "Φύγαμε" είπε ο Γιάννης φορώντας το δερμάτινο μπουφάν

Ο Κρύος αέρας σκαμπίλισε έντονα τα πρόσωπά τους. Κινήθηκαν γρήγορα στην αυλή, πέρασαν την εξώπορτα και μπήκαν βιαστικά στο αυτοκίνητο του Στέφανου που ήταν έξω απ την πόρτα.

Ο εσωτερικός χώρος του Ford Cortina τους φάνηκε σαν ζεστό καταφύγιο. Το αυτοκίνητο ξεκίνησε. 

- "Πάμε στον "Μύθο" ; πρότεινε ο Στέφανος 

- "Πάμε ναι, καλά είναι", απάντησε ο Γιάννης. 

Ο "Μύθος" ήτανε ένα πολύ όμορφο κλασικό Bar όχι πολύ μακριά από τα σπίτια τους. Είχε πολύ ζεστό καλλιτεχνικό χρώμα, διακόσμηση ανάλογη, μουσική πολύ ατμοσφαιρική και κόσμο συμβατό με τα γούστα τους. 

Ο Γιάννης με τον Στέφανο ήταν συνομήλικοι. Αδελφικοί φίλοι, μεγάλωσαν αντάμα από τότε που κατάλαβαν τον κόσμο. Τα σπιτικά τους χωρίζονταν με έναν τοίχο. Οι οικογένειές τους επίσης ήταν δεμένες στο δικό τους αγώνα για τη ζωή σε πολύ δύσκολα και πονεμένα χρόνια. 

Στο δρόμο η κουβέντα τους ήταν κοινότυπη. Χωρίς τίποτα το ξεχωριστό. Άλλωστε σε δεκαπέντε λεπτά έφτασαν. 

Η Βαριά κλασική διπλή ξύλινη πόρτα του Bar άνοιξε στο πέρασμά τους. Κοντοστάθηκαν στην είσοδο. Είχε αρκετό κόσμο. Ένα όμορφο άρωμα πλανιόταν στην ατμόσφαιρα, η μουσική ήταν εξαίρετη. Έριξαν μια ερευνητική ματιά ολόγυρα για να βρουν που να καθίσουν. 

- "Πάμε στη μπάρα να κάτσουμε ; είναι πιο ήσυχα" πρότεινε ο Στέφανος. Ο Γιάννης βρήκε τη σκέψη σωστή και βολεύτηκαν άνετα στα όμορφα δερμάτινα ψηλά καθίσματα στη μεγάλη ξύλινη μπάρα. Χαιρέτισαν τον ψηλό καλοσυνάτο μπάρμαν με τα μαλλιά και το μούσι και παρήγγειλαν 

- "Ένα Canadian club με πάγο" ζήτησε ο Στέφανος 

- "Το κλασικό για μένα Δημήτρη, Vodka με Καλούα" είπε ο Γιάννης 

Έπιασαν λίγο την κουβέντα με τον Δημήτρη τον κεντρικό μπάρμαν, η ατμόσφαιρα και η διάθεση ήταν πολύ καλή. Μαζί με την κουβέντα τους τα μάτια τους γυρόφερναν με τον συνήθη εξεταστικό τρόπο το χώρο μέσα στο bar. Παρατηρήσεις, σχόλια για γυναικείες παρουσίες, για ζευγάρια, για μοναχικούς πότες στη μπάρα. Χαμόγελα, πειράγματα, εναλλαγές στη σοβαρότητα της κουβέντας και τα ποτήρια διπλασιάστηκαν. 

Ο Ήχος του "Let me roll it" με τη φωνή του Paul McCartney πλημμύριζε όμορφα το χώρο. 

Η κουβέντα μεταξύ τους άρχιζε να γίνεται πιο προσωπική. Ο Στέφανος παράγγελνε τα τρίτα τους ποτά όταν κοίταξε τον Γιάννη στα μάτια εκφραστικά 

- "Πόσα έχουμε ζήσει ρε φίλε έχεις αναλογιστεί ; τι πράγματα μας έχουν δέσει, από παιδιά..." 

- "Θυμάσαι τότε που με τον Κώστα στη μεγάλη πέτρα στην αλάνα εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ αποφασίσαμε να εξομολογηθούμε ανοιχτά ποιος ήταν ο καλύτερός μας φίλος ;" πήρε τη σκυτάλη ο Γιάννης 

- "Τι πας και θυμάσαι χαχαχαχα, φυσικά το θυμάμαι" αποκρίθηκε ο Στέφανος. 

Ο Γιάννης αποτελείωσε τη γουλιά του μένοντας με το ποτήρι να αιωρείται στο χέρι του 

- "Εσύ ήσουνα ο καλύτερός μου φίλος" είχα πει τότε 

- "Το θυμάμαι μικρέ" απάντησε ο Στέφανος. Το προσωνύμιο "μικρέ" του το συνήθιζε για έναν άγνωστο λόγο. Χωρίς διακοπή συνέχισε 

- "Ξέρω ότι σε βαραίνουν πράγματα Γιάννη, ειδικά από τότε που έφυγε ο πατέρας σου. Όλη αυτή η φάση στο σπίτι σου, έμεινες μόνος, στα δεκαοκτώ σου, πάνε τόσα χρόνια..." 

- "Έξι χρόνια, έξι ολάκερα χρόνια" ακούστηκε σαν παρεμβολή η φωνή του Γιάννη. 

- "Σαν να μεγάλωσες απότομα ρε φίλε, σαν να φορτώθηκες πράγματα δύσκολα, δεν ξέρω... είναι και η Κυρά-Γιωργία...." 

Ο Γιάννης αντιλήφθηκε το φίλο του να κομπιάζει, να δίνει περισσότερο χρόνο να σκεφτεί τι θα ακολουθούσε στα λόγια του. 

- "Δύσκολη Γυναίκα και ψυχολογία" αποκρίθηκε ο Γιάννης. 

- "Ναι, ίσως κάτι να την βασανίζει, δείχνει να έχει κρεμαστεί στην κυριολεξία επάνω σου, παράξενα, ασυνήθιστα θα έλεγε κανείς, δεν σε προβληματίζει ;" 

- "Αρκετά Στέφανε, ήδη μου έχει δημιουργήσει προβλήματα, τα ξέρεις, αυτό το κόλλημα...." 

- "Ίσως να έχει και άλλες αιτίες" βάθυνε τη χροιά της φωνής του ο Στέφανος με ένα άλλο ύφος. Ο Γιάννης τον κοίταξε. 

- "Δηλαδή ; τι έχεις κατά νου" 

Ο Στέφανος έδειξε να σφίγγεται. Πήρε μια βαθιά ανάσα. 

- "Είναι μερικά πράγματα στη ζωή μας που μπορεί να γίνονται άθελά μας, να μην τα ξέρουμε, αλλά πιστεύω δεν πρέπει να μας κάνουν να αλλάξουμε απόψεις" 

Ο Γιάννης τον άφησε να συνεχίσει ρουφώντας το λίγο υπόλοιπο της γλυκιάς βότκας στο ποτήρι του. 

- "Δημήτρη πιάσε δυο καινούργια...." γύρισε ο Στέφανος στον μπάρμαν. Συνέχισε την κουβέντα του εμφανώς φορτισμένος. 

- "Άμα δένεσαι με έναν άνθρωπο και ξέρεις πράγματα για αυτόν, τότε το δέσιμο είναι πιο δυνατό, πιο ανθρώπινο, έτσι δεν είναι ;" είπε και τον κοίταξε. 

- "Ναι, είναι σωστό αυτό που λες, είναι πράγματα που κουβαλάμε και κάποια στιγμή το φορτίο τους είναι ασήκωτο....αληθινά", απάντησε ο Γιάννης. 

Τα ποτά ήρθαν, τα τέταρτα ποτήρια. 

Ο Ήχος της μουσικής των Moody Blues έφτανε στα αυτιά τους σαν χάδι. 

- "Γιάννη...." έκανε ο Στέφανος σαν να πήρε την απόφαση, "με βαραίνει κάτι μέσα μου, καιρό τώρα, νομίζω ότι πρέπει να στο πω, να το κουβεντιάσουμε", τα δάχτυλά του τρεμούλιασαν σπασμωδικά καθώς ξεκίνησε να παίρνει ένα τσιγάρο από το πακέτο του, ο Γιάννης του ζήτησε τσιγάρο, του προσέφερε. Τα χέρια του έτρεμαν καθώς η φωτιά του αναπτήρα άναβε διαδοχικά τα δυό τσιγάρα στο στόμα τους, ο Γιάννης τον άφησε σιωπηρός να συνεχίσει. 

- "Θέλω όμως ρε φίλε πριν στο πω να ξέρεις κάτι. Και αυτό το κάτι θα στο πω με όλη τη δύναμη της καρδιάς μου..." κόμπιασε.

- "Προχώρα...." σαν κάλεσμα ακούστηκε η προστακτική του Γιάννη. 

- "Θέλω να σου πω.... κοίτα..... μικρέ θέλω να ξέρεις ότι δεν θα σε πουλήσω ποτέ....! ότι κι αν γίνει, ότι κι αν μάθεις, για μένα δεν θ αλλάξει τίποτα, είναι όλα όπως πριν... θα είμαι κοντά σου πάντα, σε κάθε στιγμή καλή ή κακή". 

Σταμάτησε. Στο πρόσωπο του Γιάννη ζωγραφίστηκε ένα απίστευτα ζεστό διακριτικό χαμόγελο. 

- "το ξέρω φίλε...." 

- "Είναι κάποια πράγματα που έχουν να κάνουν με τη Μάνα σου, με την Κυρά-Γιωργία, ξέρεις..." άρχισε πλέον με περισσότερη αποφασιστικότητα. 

- "Σε ακούω" 

- "Γιάννη, άκου.... η ζωή μας παίζει κάποια μεγάλα παιχνίδια. Πολλές φορές θα βρεθούμε σε στιγμές που δεν περιμέναμε. Που δεν φανταζόμασταν ότι συνέβαιναν σε μας". 

Ο Γιάννης άκουγε με προσοχή και μια παράξενη γαλήνη τον μονόλογο του φίλου του, που συνέχιζε: 

- "Ήρθε η στιγμή, δεν ξέρω... που πρέπει να μάθεις κάποια πράγματα για σένα" 

- "Για μένα ; δηλαδή ;" ρώτησε εκφραστικά ο Γιάννης. 

- "Ξέρω ότι ο Πατέρας σου ήθελε να σου μιλήσει για ένα μεγάλο μυστικό σαν ωριμάσει ο χρόνος. Ένα μυστικό για τη ζωή σου. Όμως ο θάνατός του τον πρόλαβε". 

Στο πρόσωπο του Γιάννη ζωγραφίστηκαν πολλά. Ο Στέφανος συνέχιζε 

- "Θα ξέρεις ότι η φωτογραφία στο σπίτι της Τομαζίνας Γιάννη δεν είναι τυχαία έτσι ; " 

- "Ναι το ξέρω, μου έχουν πει πολλές φορές", απάντησε ο Γιάννης ενώ ένα παράξενο χαμόγελο άρχισε να ζωγραφίζεται κρυφά στο πρόσωπό του σαν κοιτούσε ίσια μπροστά στους μεγάλους καθρέφτες μπροστά τους. 

- "Θέλω να μου υποσχεθείς ότι αυτό που θα σου πω θα το πάρεις ψύχραιμα, δεν θέλω να αντιδράσεις σπασμωδικά, δεν θέλω να βγάλεις συμπέρασμα έτσι πάνω στο άκουσμά του". 

- "Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι θα χάσω τον έλεγχό μου ; " 

- "Μικρέ.... δεν είναι απλό αυτό που θέλω να σου πω και μη με ρωτήσεις αμέσως που το ξέρω και γιατί" 

- "Προχώρα"...! έκανε ο Γιάννης τελειώνοντας το ποτό του. Ο Στέφανος ήπιε και εκείνος την τελευταία γουλιά ενώ με το βλέμμα του παράγγειλε τα επόμενα. Η Ζάλη στο κεφάλι τους πλέον είχε στρογγυλοκαθίσει για τα καλά, όμως αυτή η ελαφριά μέθη ήταν εκείνη που άνοιγε διάπλατα τις καρδιές. 

- "Άκου λοιπόν, θέλω να ξέρεις ότι η Κυρά-Γιωργία ..... (κόμπιασε σαν αν πνίγεται, ανάσανε βαριά και συνέχισε), η Κυρά-Γιωργία δεν είναι η πραγματική σου Μητέρα....! η πραγματική σου Μητέρα είναι η Τομαζίνα, ναι η γυναίκα της φωτογραφίας"


Ήταν σαν να έπεσε κεραυνός σιμά τους. Παρά το ότι η μουσική συνέχιζε τον υπέροχο ρυθμό της και τις μελωδίες της γύρω τους, παρά το ότι το μαγαζί ήταν ένα μικρό μελίσσι από κόσμο, εκείνοι βουτήχτηκαν στη σιωπή....! μια σιωπή που λες και έκανε τους χτύπους της καρδιάς να ηχούν σαν κύμβαλα. Ακούστηκε τρεμάμενη η φωνή του Γιάννη 

- "Το ξέρω.....!!!" 

Ο Στέφανος παραπάτησε από το σκαμπό του μπαρ σαν να δέχτηκε πιστολιά 

- "Τι είπες ;" 

- " Το ξέρω Στέφανε...!" 

- "Από πότε..... πως.... " 

- "Εδώ και έξι χρόνια....." έκανε ο Γιάννης ενώ τα μάτια του πια ήταν υγρά. 

Ο Στέφανος ήπιε μια δυνατή γουλιά από τα καινούργια ποτά που ήδη είχαν φτάσει, άναψε τσιγάρο έκθαμβος και είπε: 

- "Και πως άντεξες ρε φίλε να το κρατήσεις κρυφό ; πως ;" 

- "Άντεξα....! ναι.... εγώ το ξέρω....πως.... με τι κόστος, με τι βάρος συναισθηματικό.... " 

- "Στο είπε κανείς ; πως ;" 

- "Όχι όχι δεν μου το είπε κανείς. Τα βρήκα όλα στα απόκρυφα του γραφείου, στα συρτάρια. Είναι όλα γραμμένα φίλε μου, βρήκα τα πάντα. 

- ".................." 

- "Ο Πατέρας μου είχε αφήσει βιβλίο ολάκερο με τη μεγάλη αλήθεια που δεν πρόλαβε να μου πει. Έμαθα για εκείνη, την Τομαζίνα, τον μεγάλο έρωτα της ζωής του, την απίστευτη και κυνηγημένη ιστορία της σχέσης τους, τα βιώματά τους, έμαθα για τα όνειρά της, για τις μεγάλες της αποφάσεις, για την υπέρτατη θυσία της, για Μένα....! ναι για μένα, για τον τραγικό χαμό της τρεις μέρες μετά τη γέννα μου, για την εξέλιξη, για την Κυρά-Γιωργία, όλα, τα πάντα" 

Ο Γιάννης έσπασε συναισθηματικά. Οι δυό φίλοι αγκαλιάστηκαν σε ένα θέαμα που οι άγνωστοι συνδαιτήμονες του μπαρ θεωρούσαν ανεξήγητο. 

- "Μέρες και Χρόνια ολάκερα ένιωθα το τεράστιο βάρος να με λιώνει να με συνθλίβει. Και τα πελώρια "γιατί", να με τσακίζουν αλλά δεν μίλαγα γιατί αυτή η Γυναίκα η Κυρά-Γιωργία δεν έπρεπε να κλονιστεί". 

- "Άκου Γιάννη, καιρό τώρα η Μάνα σου βασανίζεται από τον εφιάλτη αυτό. Πως θα το μάθεις, πως θα το πάρεις αν το μάθεις, ποιος θα στο πει, ποια θα είναι η συμπεριφορά και η αντίδρασή σου απέναντί της. Με φώναξε πολλές φορές να το κουβεντιάσουμε να βρούμε μια λύση. Διάλεξε εμένα πιεστικά να στο πω, εμένα ναι, σε παρακαλώ λοιπόν, σε εξορκίζω μην την ταράξεις, μην την απορρίψεις. Η θέση της κρέμεται από μια κλωστή. Ξέρω είναι παράξενη, δύσκολη, περίεργη, πιεστική αλλά δεν παύει να είναι η Μάνα που σε μεγάλωσε". 

- "Ποιος φόβος σε κάνει να πιστεύεις κάτι τέτοιο φίλε μου ; όλα αυτά τα χρόνια της σιωπής μου ήταν για αυτόν τον λόγο. Πόσες και πόσες φορές δεν άνοιγα πλάγια τέτοιο θέμα για θετούς γονείς στο σπίτι μόνο και μόνο για να τονίσω την ψυχολογία της και να σπάσω τους φόβους της. Δεν υπάρχει περίπτωση από μένα αγόρι μου να την απορρίψω. Κάθε άλλο. Και στο λέω από βάθους ψυχής." 

Ο Στέφανος ανάσανε σαν να έφυγε από πάνω του ένα βάρος. Τον κοίταξε και του είπε: 

- "Για μια ακόμα φορά είμαι περήφανος που είμαι φίλος σου, θέλω να το πιστέψεις". 

- "Τι σου είπε σαν σε έβαλε να μου το πεις ; " 

- "Είναι τρομοκρατημένη, με παρακάλεσε να σου μιλήσω, να σε προετοιμάσω" 

Ο Γιάννης χαμογέλασε... σαν να είχαν περάσει χρόνια ολάκερα από πάνω τους οι δύο φίλοι συνέχισαν να μιλούν, αυτή τη φορά πιο ελεύθερα, λιγότερο πιεστικά. Η Ζάλη του ποτού, η ατμόσφαιρα στο bar, το ίδιο το θέμα τους είχε λες απογειώσει σε συναισθήματα υπέρβασης και λύτρωσης 

- "Πάμε ; " είπε κάποια στιγμή ο Γιάννης. 

- "Ναι, πάμε, άλλωστε έχουμε να ...ολοκληρώσουμε το δεύτερο μέρος τούτης της βραδιάς, περιμένει, μας περιμένει. Για κείνην οι ώρες που είμαστε εδώ θα φαίνονται αιώνες ολάκεροι να περνάνε βασανιστικά από πάνω της, θα αφήσεις εμένα να ταιριάξω το θέμα έτσι ; " του είπε ο Στέφανος 

- "Μπορώ να κάνω κι αλλιώς ; είχες το ρόλο του μαέστρου σήμερα, οφείλεις να τον τελειώσεις αδελφέ μου..." 

Πλήρωσαν, μάζεψαν τα πράγματά τους, χαιρέτισαν τον μπάρμαν και τα παιδιά του μαγαζιού και μέσα στην αντάρα του ποτού στο κεφάλι τους αλλά και το βάρος στα συναισθήματά τους κίνησαν το δρόμο του γυρισμού. 

Μόλις δρασκέλισαν την αυλόπορτα του σπιτιού του Γιάννη, οι παλμοί στις καρδιές και των δύο χτύπησαν κόκκινο για διαφορετικούς λόγους προσμονής. 

Η Κυρά-Γιωργία άνοιξε έχοντας στο πρόσωπο ένα χρώμα ενός απόκοσμου ανθρώπου. Ο Γιάννης διακριτικά άφησε να μπει τελευταίος δίνοντας χρόνο στο φίλο του και στη Μάνα του να έχουν μια βιαστική κουβέντα στο διπλανό δωμάτιο. 

-" Τι έγινε ; " με κόπο άρθρωσε το ερώτημά της η Κυρά-Γιωργία έχοντας κρεμαστεί από το φίλο του γιου της. Εκείνος την πήρε αγκαλιά και αργά με σαφήνεια όσο μπορούσε της είπε για όλα τα αποψινά. 

- "Θεέ μου ηξερε ; ....τόσα χρόνια ; και δεν μίλησε ; δεν είπε κουβέντα ;" έκανε εμβρόντητη η Κυρά-Γιωργία. 

- "Ηξέρε Μάνα ναι.....!" έσπασε την κουβέντα τους η φωνή του Γιάννη που πλησίασε κοντά τους. 

-"Ήξερε ναι", συνέχισε, "ήξερε ότι δυο διαφορετικές γυναίκες έχουν την ίδια αποστολή, την ίδια μεγάλη προσφορά στη ζωή, χωρίς να αναιρεί η μία την άλλη" 

Την πήρε στην αγκαλιά του τρυφερά και ανθρώπινα. Εκείνη κούρνιασε μέσα της χωρίς να μιλά μονάχα με τα δάκρυα της λύτρωσης να λούζουν τα σκαμμένα από την αγωνία μάγουλά της. Ο Στέφανος είχε τραβηχτεί διακριτικά έξω απ το δωμάτιο συγκινημένος. 

- "Δυό γυναίκες λοιπόν Μάνα....! εκείνη που γεννά, που δίνει τη ζωή της για να ζήσει αυτό το θαύμα και το δώρο ζωής, αυτή που θυσιάζεται για να αφήσει πίσω της το πετράδι του έρωτά της, ανεξίτηλο στο χρόνο και εκείνη που το βρίσκει, το μαζεύει και το μεγαλώνει, το στηρίζει. Δύο ρόλοι συμπληρωματικοί Μάνα....! όχι ανταγωνιστικοί όπως φοβόσουνα." 

- "Παιδί μου...!" έκανε εκείνη αφήνοντας ακόμα περισσότερο τον εαυτό της να χαθεί στα νεανικά του χέρια. 

- "Μάνα...!... Έτσι είναι....! έτσι πρέπει να είναι....!" έκανε ο Γιάννης δακρυσμένος τη στιγμή που το βλέμμα του αντάμωσε το βλέμμα Εκείνης, της πανέμορφης Γυναίκας που τον κοίταζε τόσο εκφραστικά από τα βάθη του χαμένου χρόνου της μέσα από την Νικέλινη βαρύτιμη κορνίζα στην βαριά ξύλινη τουαλέτα. 

Σαν ένα δάκρυ θαμπό να αυλάκωσε το όμορφο πρόσωπό της.


alt


Η Ιστορία αυτή είναι η προσωπική μου συμμετοχή εδώ: Family stories #2 της εξαίρετης Φίλης Αριστέας. Ειλικρινά την ευχαριστώ για το έναυσμα και το κίνητρο που μας έδωσε με το θέμα αυτό για να εκφραστούμε. Πάντα να είναι καλά και να μας δίνει τα ερεθίσματα για κάθε τι όμορφο που μπορεί να γεννηθεί στη δημιουργία μας.

Tags: προσωπικά κείμενα


Agatha Crhistie: "Απρόσμενος Επισκέπτης"

alt


Την αγάπη μου για το Αστυνομικό μυθιστόρημα την γνωρίζετε. Θα έλεγα τη λατρεία μου αν ο όρος δεν ήταν ντυμένος με υπερβάλλουσα ένταση. Πόσο μάλλον αν ο Συγγραφέας και δημιουργός είναι, ποια άλλη ; μα η "Βασίλισσα" του είδους, η μεγάλη:


AGATHA CHRISTIE


alt


H Mεγάλη δημιουργός, δεν περιορίστηκε μόνο στο είδος του κλασικού Μυθιστορήματος.

Έγραψε, δημιούργησε και έδωσε σε εμάς και ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑ πάνω στο συγκεκριμένο είδος.

Θεατρικά έργα που θεωρούνται σταθμοί στην μελέτη της θεατρικής τέχνης


"Δέκα μικροί Νέγροι", "Η ποντικοπαγίδα", "H Ετυμηγορία",  ενδεικτικά θεατρικά που ειδκά τα δύο πρώτα θεωρούνται κλασικά αριστουργήματα.

Ένα από τα μεγάλα θεατρικά της έργα είναι και αυτό που θα σας παρουσιάσω σήμερα ως Βιβλίο.

Ένα έργο, που προσωπικά με συγκλονίζει, που κάθε του σελίδα, κάθε του πράξη και φυσικά αυτή καθ' εαυτή η πλοκή του φέρει το ανεξίτηλο άρωμα της μεγάλης δασκάλας.

Ειδικά το τέλος του προκαλεί τέτοιο αναπάντεχο σοκ που δύσκολα ξεπερνιέται τόσο "αναγνωστικά" όσο και "θεατρικά"


Έχουμε λοιπόν σήμερα τον:


"ΑΠΡΟΣΜΕΝΟΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ"


alt


Το καινούργιο έργο της Agatha Christie έκανε Πρεμιέρα στις 12 Αυγούστου 1958 στο Θέατρο Ντάτσες στο WEST END, LONDON.


Τι είναι ο "ΑΠΡΟΣΜΕΝΟΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ" ;

Μα φυσικά μια κλασική ιστορία φόνου τυλιγμένη σε άφθονο μυστήριο.


alt


Δώστε μια προσοχή στα ξεχωριστά Βρεττανικά ονόματα των πρωταγωνιστών που έχουν το κλασικό άρωμα των πρωταγωνιστών της Agatha


Επίσης ιδιαίτερο βάρος έχει η ατμόσφαιρα στο βιβλίο και φυσικά όπως αυτή μεταφέρεται στο θεατρικό.

Μιλάμε για την κλασική "φονική" Βρεταννική Ομίχλη, που απλωνεται παντού.

Στην ύπαιθρο, στη φύση, μπαίνει παντού, στους δρόμους, στα σπίτια, στις καρδιές των ανθρώπων, στο παρελθόν τους, στις σκέψεις τους, στους μύχιους πόθους τους.



ΤΟ ΘΕΜΑ


Βρισκόμαστε στην Νότια Ουαλία. Μια νύχτα με τρομερή ομίχλη ο Μάϊκλ Σταργκγουέντερ, πέφτει με το αυτοκίνητό του σε ένα χαντάκι. Με ακινητοποιημένο το αυτοκίνητό του βρίσκει καταφύγιο στο πρώτο σπίτι που συναντά στο διάβα του.

Εκεί βρίσκεται μπροστά σε ένα πτώμα, του Ρίτσαρντ Γουόργουικ, ανάπηρος χρόνια στο αναπηρικό του αμαξίδιο. Δίπλα του η νεαρή σύζυγός του, η Λόρα Γουόργουικ, με ένα όπλο στο χέρι δηλώνει ότι τον σκότωσε.


alt


Ο Σταρκγουέντερ αποφασίζει να την βοηθήσει και στήνουν μαζί ένα σχέδιο δράσης σκηνοθετώντας έναν φόνο.


Ο Δολοφονημένος σύζυγος είναι δυσάρεστος και σαδιστής τύπος. Με τη συλλογή των όπλων του δολοφονούσε μέρα και νύχτα όποιο ζώο διάβαινε στην αυλή του, πυροβολούσε δε ακόμα και επισκέπτες του προκαλώντας τους πανικό.


Ποιος άλλος όμως εκτός από τη Λόρα θα μπορούσε να σκοτώσει τον Ρίτσαρντ ;


Εκεί στήνεται ο κλασικός χορός των εν δυνάμει υπόπτων της Agatha Christie:


alt


H γηραιά μητέρα του, μια επιβλητική μητριαρχική Κυρία η οποία γνωρίζει ότι δεν έχει πολύ χρόνο ζωής ;

Ο Τζούλιαν Φαράρ, πολιτευτής του κοινοβουλίου, του οποίου οι σχέσεις με τη Λόρα καλύπτονται με ένα πέπλο αγνώστου ;

ή μήπως ο Τζαν, ο νεαρός θετός αδελφός του και διανοητικά καθυστερημένος ;

Η Δεσπονιίς Μπένετ ή  Μπένυ ίσως, η νοσοκόμα του Ρίτσαρντ Γουόργουικ ;

ο Άνγκελ ; ο γηραιός καμαριέρης του Ρίτσαρντ ;


alt


Τι ρόλο μπορεί να παίζει το σκοτεινό παρελθόν του Ρίτσαρντ Γουόργουικ, σαν, οδηγώντας μεθυσμένος, κατά την προσφιλή του συνήθεια, παρέσυρε και σκότωσε τον νεαρό Μακ Γκρέγκορ και φυσικά απαλλάχτηκε με στημένες σκευωρίες στις ανακρίσεις ;

Ο ΜακΓκρέγκορ, ο πατέρας του παιδιού δήλωσε σε όλους τους τόνους ότι θα εκδικηθεί...!


Μήπως η Λόρα λέει ψέμματα αναλαμβάνοντας την ευθύνη του φόνου και ποιον θέλει να καλύψει ;


Η Αστυνομία κάνει την εμφάνισή της στο έργο στην πρώτη Πράξη, στην 2η σκηνή. 

Ο Επιθεωρητής Τόμας, οξυδερκής και σαρκαστικός και ο συνεργάτης του, νεαρός υπαρχιφύλακας Κατγουολάντερ, μάλλον περισσότερο ποιητής παρά αστυφύλακας.


alt



Προσέξτε τώρα έναν κλασικό ισχυρισμό της Agatha Christie που την ακολουθεί, όχι τυχαία, σε όλο της το έργο:


"Το ΑΣΘΕΝΕΣ ΦΥΛΟ είναι οι ΑΝΤΡΕΣ...! Οι ΓΥΝΑΙΚΕΣ είναι σκληρές...! Οι άντρες ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ να φορτωθούν ένα έγκλημα. Οι γυναίκες ΜΠΟΡΟΥΝ προφανώς...!"


Πάρα πολύ μεγάλη διαπίστωση, που σηκώνει μεγάλη κουβέντα και θα μπορούσαμε να την κουβεντιάζουμε πολύ.


Τον χαρακτήρα του δολοφονημένου, όπως τον περιγράψαμε, τον γνωρίζει ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ η Agatha Christie. Eίναι μια πιστή αντιγραφή στο θεατρικό έργο του Αδελφού της, του Μόντυ, που ήταν ανάπηρος ως το τέλος της ζωής του...!


alt



Το έργο είναι ένα κλασικό WHODUNIT (Who done it). Είναι ο ορισμός ενός μυθιστορήματος, θεατρικού, κινηματογραφικού έργου στο οποίο αναζητούμε να λύσουμε ένα μυστήριο, συνήθως φόνο.


Το έργο είναι συγκλονιστικό, οι εναλλαγές στα συναισθήματα αλλά και στο δρόμο της αλήθειας και της κάθαρσης συγκλονιστικά. Σας το προτείνω να το διαβάσετε ανεπιφύλακτα ως ένα κλασικό αριστούργημα του είδους.


ΠΗΓΕΣ:


  • "Απρόσμενος Επισκέπτης" από τις εκδόσεις "ΛΥΧΝΑΡΙ"
  • Αναλυτικές παρατηρήσεις:  Charles Osborne


Η Φωτογραφία είναι από την παράσταση του Florida Repertory Theatre το 2015. 
Για τους εραστές του ραδιοφωνικού θεάτρου έχω εδώ τον σύνδεσμο για να ακούσετε το έργο σε μια αλησμόνητη παράσταση με εκπληκτικό καστ και ερμηνείες.



Προσπάθησα να σας δώσω μια γενική εικόνα του "ΑΠΡΟΣΜΕΝΟΥ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗ". Του Μάικλ Σταρκγουέντερ, που συγκλονίζει με την παρουσία του στο μεγάλο πραγματικά αυτό έργο, που φέρει την συναισθηματική φόρτιση, το μυστήριο, το απαράμιλο στυλ και ατμόσφαιρα των έργων της μεγάλης δραματουργού. 

alt

Tags: αστυνομική λογοτεχνία, agatha christie


Αθήνα: Μια βόλτα στο ιστορικό Γκάζι

Ήταν Κυριακή μόλις χθες, όταν ο δρόμος με το ποδήλατο, έτσι ανοργάνωτα και αυθόρμητα με έβγαλε σε μια Συνοικία που ανέκαθεν κέντριζε το ενδιαφέρον μου και ήθελα πάντα, κάποια στιγμή, να την επισκεφτώ.


Μιλάμε για το πασίγνωστο κλασικό και ιστορικό "ΓΚΑΖΙ" στην παλιά ιστορική περιοχή του Κεραμεικού στην Αθήνα. 

Έτσι λοιπόν είχα την ευκαιρία να μπω μέσα στο ανακαινισμένο σημερινό "ΓΚΑΖΟΧΩΡΙ" στην σημερινή πλέον ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ και να κάνω ένα πολύ ενδιαφέρον ταξίδι στην Ιστορία, στην Κοινωνιολογία παίρνοντας μαζί μου και κάμποσες φωτογραφίες, τις οποίες και μοιράζομαι εδώ μαζί σας.


alt


Τι ήταν λοιπόν αυτό το περιβόητο "ΓΚΑΖΙ" ή αλλιώς το κλασικό ιστορικό "ΓΚΑΖΟΧΩΡΙ" για την Αθήνα. Θα κάνουμε επιλεκτικά συνοπτικά κάποιες αναφορές ιστορικές για να ξέρουμε για τι πράγμα μιλάμε.

Η Πρώτη σκέψη που σου έρχεται στο μυαλό σαν κοιτάς με δέος τα σκούρα μέταλλα, την επιβλητική μηχανουργία του 19ου αιώνα, τα παλιά κτίρια, όλα φυσικά σήμερα ανακαινισμένα με προσοχή και σεβασμό είναι μια σοβαρή αντίθεση:


Σήμερα, εμείς ως επισκέπτες, γνωρίζουμε ένα "ΓΚΑΖΙ" ιδανικό, όμορφο, απαστράπτον, ήρεμο, γαλήνιο, περιβαλλοντολογικά ήπιο με τον αστικό χώρο της πόλης. Αν όμως γυρίσουμε στα 1857 και εντεύθεν, από την ίδρυση και λειτουργία του δηλαδή θα πρέπει μέσα στη σημερινή ομορφιά να διακρίνουμε την τότε ασχήμια. Την εργατική σκλαβιά, την κοινωνική εξαθλίωση που βασίλευε στο Γκαζοχώρι, τον πρώτο υπόκοσμο της Αθήνας του 19ου αιώνα που χτίστηκε ολόγυρά του, τις θανατηφόρες αρρώστιες που θέρισαν του μαυρισμένους από το κάρβουνο εργάτες που έλιωναν στα καζάνια του ώρες ατέλειωτες.


alt


Το εργοστάσιο λοιπόν του ΓΚΑΖΙΟΥ εγκαινίασε την είσοδο του Ελληνικού κράτους στην Βιομηχανική επανάσταση του 19ου αιώνα, φυσικά απόλυτα καθυστερημένα. Επί εποχής Όθωνα έγινε το ξεκίνημά του. Φυσικά το εργοστάσιο εκχωρήθηκε σε ...ξένους, καθώς η Ελληνική αστική τάξη ήταν ανύπαρκτη στον τομέα της βαριάς βιομηχανίας. Πρώτος ιδιοκτήτης ο Φραγκίσκος Φεράλδης, Γάλλος στην καταγωγή.


Η Επιλογή της ίδρυσης και λειτουργίας του εργοστασίου στην Οδό Πειραιώς οδήγησε στην μετατροπή της τελευταίας στον πρώτο Βιομηχανικό χώρο της Αθήνας της εποχής.


alt



Οι Φάσεις της λειτουργίας του εργοστασίου ιστορικά:


  • 1862-1887
Η Φάση της πρώτης εγκατάστασης και λειτουργίας. Τα πρώτα κτίρια και μηχανήματα.

  • 1887-1920
Οι ανάγκες φωτισμού της Αθήνας μεγαλώνουν μαζί της. Η Ζήτηση για φωταέριο μεγαλώνει. Εκτός του δημοτικού φωτισμού έχουμε και την βιομηχανία και κάποιες οικίες. Το εργοστάσιο περνάει στην ιδιοκτησία του περιβόητου Σερπιέρη (του ιδιοκτήτη και των Λαυρεωτικών μεταλλείων). Εν όψει της Ολυμπιάδας του 1896, το εργοστάσιο επεκτείνεται με νέα καμινάδα, φούρνους κλπ.

  • 1920-1952
Εισάγεται η Γερμανική τεχνολογία στην βελτίωση του αερίου, νέες μονάδες παραγωγής, τρίτη καμινάδα, μονάδα παραγωγής υδαταερίου. Το 1938 λήγει η σύμβαση με τον Σερπιέρη και το εργοστάσιο περνάει στον Δήμο ως Δ.Ε.Φ.Α.

  • 1952-1984
Το εργοστάσιο αρχίζει και χάνει την σημασία του. Το φωταέριο παραμερίζεται και έτσι υπολειτουργεί. Το 1983 σταματά οριστικά η παραγωγή φωταερίου και αρχίζει να παράγει αέριο με την τεχνολογία της νάφθας


alt


Το 1985 διακόπτει παντελώς τη λειτουργία του. Στη δεκαετία του 1990 ξεκινάει η διαδικασία αναπαλαίωσης, συντήρησης και μετατρέπεται σε πολυχρηστικό χώρο με τη σημερινή του μορφή το 2004.


alt


Το ΓΚΑΖΟΧΩΡΙ

Αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής γύρω από το εργοστάσιο ήταν η δημιουργία ενός Κοινωνικού ιστού, που ονομάστηκε "ΓΚΑΖΟΧΩΡΙ" με συγκεκριμένα ταξικά, κοινωνικά και οικονομικά χαρακτηριστικά.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, δημιουργήθηκε η εργατική συνοικία γύρω στο εργοστάσιο, σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης. Μιλάμε για παράγκες χωρίς υγιεινή που οδήγησαν στην εξάπλωση νοσημάτων επιδημίας. Έτσι σε συνδυασμό με την δηλητηριώδη ατμόσφαιρα της καύσης του λιθάνθρακα στην περιοχή είχαμε μια συνοικία στην κυριολεξία ΘΑΝΑΤΟΥ. 
Το θέμα απασχόλησε την Ελληνική λογοτεχνία καθώς ευαίσθητοι και ριζοσπάστες ποιητές και λογοτέχνες έθιγαν το θέμα στα έργα τους.

alt



Η Εγκατάλειψη οδήγησε και στην άνθηση του υποκόσμου στην γύρω περιοχή. Εμπόριο χασίς, μαστροπεία, πορνεία, 

Το 1921-1929 το εργοστάσιο και το Γκαζοχώρι έγιναν θέατρα μεγάλων εργατικών κινητοποιήσεων και απεργιών με στοιχειώδη αιτήματα την βελτίωση της ζωής των εξαθλιωμένων εργατών. Οι κυβερνήσεις μάλιστα προχώρησαν στο κλασικό μέτρο της επιστράτευσης ναυτών για τη λειτουργία του εργοστασίου.

Αξιοσημείωτο επίσης και το γεγονός ότι οι Ναζί δεν χρειάστηκαν καν το εργοστάσιο στην κατοχή καθώς η τεχνολογία του ήταν ξεπερασμένη για τις ανάγκες τους.

Σημαντική ήταν επίσης η μετοίκηση πολλών Ελλήνων μουσουλμάνων της Θράκης, το 1967, στο Γκάζι για να δουλέψουν ως εργάτες, άτυποι εσωτερικοί μετανάστες λόγω της μεγάλης κρίσης στη Βόρεια Ελλάδα. Η ένταξή τους ήταν ομαλή και δεν δημιουργήθηκε το παραμικρό πρόβλημα στην περιοχή. Υπάρχουν ακόμα και σήμερα, γύρω στις 500 οικογένειες, που ζουν στην ευρύτερη γύρω περιοχή χωρισμένοι σε δύο κατηγορίες, στους αμιγώς Έλληνες μουσουλμάνους της Θράκης και στους τσιγγάνους. Κάποιοι από αυτούς, στη δεκαετία του 1980 απορροφήθηκαν στο Δημόσιο για την ομαλή τους αφομοίωση στον κοινωνικό ιστό.

alt



alt



alt




Κάναμε μια διαδρομή στην ιστορία του Γκαζιού στην Αθήνα και στην επίδρασή του στην κοινωνία της εποχής.

alt




alt




Η Έμπνευση της απόφασης για την μετατροπή του ΓΚΑΖΙΟΥ σε χώρο διατηρητέο και την αναμόρφωσή του, ανήκει στην ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ, μια Ελληνίδα γεμάτη οράματα και όνειρα για την πατρίδα μας και το λαό μας.

alt



alt


Μία από τις τρεις καμινάδες του εργοστασίου

alt



Εδώ βλέπουμε τους φούρνους διατηρητέους σε άριστη κατάσταση σήμερα

alt



alt



alt



alt

 

alt



alt

 

alt

 

alt

 

alt

 


alt

 


Να λοιπόν που τα πιο όμορφα και χρήσιμα γίνονται αυθόρμητα και ανοργάνωτα.

Η Επίσκεψη στο θρυλικό ΓΚΑΖΙ με έφερε κοντά στην ιστορία του

Η Σημερινή του ομορφιά και καλαισθησία αναδεικνύει και τη βαριά του ιστορία.

Βέβαια και ΔΥΣΤΥΧΩΣ, οφείλω να πω, ότι από τον σημερινό χώρο της ΤΕΧΝΟΠΟΛΗΣ απουσιάζει πανηγυρικά και κατάφωρα προσβλητικά η μεγάλη ΤΑΞΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ του εργοστασίου.

Θα μπορούσε, ανάμεσα στα άλλα, να προβληθεί η ιστορία των εργατών του χώρου και της γύρω περιοχής, των ανθρώπων δηλαδή εκείνων που με τον ιδρώτα και το αίμα τους έγραψαν την ιστορία του 

ΓΚΑΖΙΟΥ της Αθήνας.








Πηγές:

  • CityofAthens.gr




Tags: βόλτα και ιστορία


Νέο Blog για τις Ξύλινες Μινιατούρες

Καλοί μου φίλοι και φίλες,

την καινούργια μου αγάπη για τις κατασκευές με τα ξύλινα sticks, τα διεθνώς λεγόμενα popsicles, την ξέρετε ήδη.


Με μπόλικη διάθεση φαντασίας, με αντιγραφές από άλλες εικόνες, μια σειρά από ξύλινες μινιατούρες έχουν ήδη προκύψει και παίρνουν ...σειρά και άλλες.


Δεν ξέρω γιατί αλλά η έμφυτη "κατασκευαστική" και αρχιτεκτονική μου τάση, που βρήκε ανεκπλήρωτο δρόμο στα επαγγελματικά μονοπάτια, βρίσκει εδώ καλλιτεχνική διάθεση έκφρασης.


Και βέβαια οι μικρές αυτές κατασκευές δεν έχουν μόνο μια απλή διακοσμητική χρήση αλλά πλέον είναι και απλά χρηστικά εργαλεία μέσα στο σπίτι, πολύ χρήσιμα.


Θεώρησα λοιπόν καλό να συγκεντρώσω "δικτυακά" όλες αυτές τις δημιουργίες και να έχουν το δικό τους "σπιτικό", το δικό τους blog, όπου δεν θα μπαίνουν στα ...πόδια των άλλων θεμάτων και θα μπορεί ο κάθε τυχόν επισκέπτης να τα δει συνολικά και ξέχωρα.


Εδώ λοιπόν είναι ο χώρος τους με το νέο blog που άνοιξε τις ....πόρτες του και σας περιμένει:



Popsicles Stick Hand Crafts



Tags: διάφορα


ΛΙΑΝΑ ΠΕΡΕΖ, Η Κυρία της Νύχτας, η Femme Fatale του ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΡΗ

alt


"Η Ατμόσφαιρα μέσα στο πλούσιο δωμάτιο ήταν βαριά από τα αρώματα. Οι κλεισμένες κουρτίνες εμπόδιζαν να μπει και το λίγο φως της νύχτας. Μια χαμηλή λάμπα με ένα ρόζ αμπαζούρ σχημάτιζε ένα μικρό φωτεινό κύκλο. Ένα γυμνό χέρι πρόβαλε απ' το σκοτάδι και μπήκε στον ρόδινο κύκλο. Η Φωνή της γυναίκας ακούστηκε:

-Τι ώρα νά 'ναι ;

-Πλησιάζει έντεκα.

Το γυμνό χέρι αναζήτησε τα τσιγάρα στο χαμηλό τραπεζάκι. Τα βρήκε και τραβήχτηκε πάλι στο σκοτάδι της γωνιάς.

-Ποια είσαι ; ακούστηκε η αντρική φωνή.

-Το ξέρεις.

-Δεν ξέρω τίποτα για σένα, εκτός απ το όνομά σου, αν είναι αληθινό κι αυτό.

Το γέλιο της γυναίκας ήταν παράξενο. Ελκυστικό και ταυτοχρόνως επικίνδυνο..."


Συνήθως στα έργα του Γιάννη Μαρή σπάνια θα συναντήσουμε την χαρακτηριστική προσωπικότητα της λεγόμενης Femme Fatale του Αμερικάνικου Noir. 

Εδώ όμως η έμπνευσή του είναι εντελώς διαφορετική. Βρισκόμαστε στον Νοέμβρη του 1955, όταν ολοκληρώνεται σε 82 συνέχειες στην εφημερίδα "Ακρόπολις" η θρυλική: 


 "ΚΥΡΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ"


alt



Βρισκόμαστε στην εποχή του απόηχου των θρυλικών Αμερικάνικων Filn Noir, και των B Movies. Οι Κινηματογράφοι της Πόλης αστράφτουν στα κλασικά αστυνομικά. Είναι επίσης η εποχή που τα κλασικά μελοδράματα του Ιταλικού Κινηματογράφου μεγαλουργούν.


Ο Edward Robinson, η Joan Collins, ο Ray Milland συναντιώνται αρμονικά με την Sylvana Mangano και την Gina Lolobrigida. Αυτές οι μεγάλες επιρροές μπαίνουν στον ψυχισμό του μεγάλου μας συγγραφέα και έτσι δημιουργείται και γεννιέται η Λιάνα Πέρεζ, η θρυλική "Κυρία της Νύχτας"


Μια Μοιραία ώριμη γυναίκα, Ελληνίδα, της δεκαετίας του 1950, χήρα ενός πάμπλουτου Αργεντίνου εκατομμυριούχου, εμφανίζεται από το πουθενά στην κοσμική Αθήνα βάζοντας κυριολεκτικά φωτιά σε ψυχές, καταστάσεις, αναμνήσεις, βιώματα. Ένας σκοτεινός άγγελος από την κόλαση (αυτός ήταν ο δεύτερος τίτλος του μυθιστορήματος), γεμάτος ηδονή, έρωτα, αισθησιασμό, χλιδή, σκορπά το θάνατο και την καταστροφή ψιθυρίζοντας το μοιραίο και σκοτεινό μυστικό στα θύματά της.


Η Συγγραφή της "Κυρίας της Νύχτας", πέρασε από πολλά λάθη, αναζητήσεις του συγγραφέα, που είχαν να κάνουν με ποιον αστυνομικό θα "τοποθετούσε" μέσα στο μυθιστόρημα, αν και ο ρόλος του είναι έντονα παρασκηνιακός και θα έλεγε κανείς ασήμαντος εδώ, καθώς και με πολλές επί μέρους διορθώσεις.


Αυτός ήταν και ο λόγος που δεν εκδόθηκε σε βιβλίο.


alt



Η "Κυρία της Νύχτας" ανήκει στην μεγάλη εποχή της "ΣΤΕΛΛΑΣ" του Κακογιάννη, του "ΔΡΑΚΟΥ" του Νίκου Κούνδουρου όπως επίσης και της RITA HAYWORTH αλλά κύρια αυτήν του "ΜΑΥΡΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ" του Cornell Woolrich, στην ουσία ιδρυτού του "Μαύρου Αστυνομικού Μυθιστορήματος".


Η Δράση του Μυθιστορήματος εκτυλίσσεται με φόντο την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη του 1950. Λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας, Οδός Ηροδότου, Μεγάλη Βρετάνια, Σύνταγμα, η "Νεράιδα", το Θέατρο Κοτοπούλη, τον Θερμαϊκό, τον Λευκό Πύργο, το Καραμπουρνού, την Αρετσού.


Ο Ιρλανδός μεταφραστής του Γ. Μαρή, ο J.H.HARRISON γράφει για αυτόν:

"Ο Μαρής είναι τυπικά Έλληνας. Παίρνει τη ζωή όπως τη βρίσκει, ένα ελκυστικό και γοητευτικό μείγμα. Όπου η ευτυχία και η λύπη, η αγάπη, ο πόθος και το μίσος, το όμορφο και το άσχημο συμπλέκονται και συνυπάρχουν. Αυτήν την πολύμορφη όψη της ζωής πρέπει να τη δεχτούμε όπως είναι. Ο Μαρής την περιγράφει όπως τη βρίσκει. Δίχως υπερβολές ή επιφυλάξεις. Είναι συχνά συγκινητικός, κάποτε αισθηματικός, ποτέ ηθικολόγος"


"Η ΚΥΡΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ" είναι συγκλονιστικό μυθιστόρημα χαρακτήρων. Ένα κλασικό Noir έργο, βουτηγμένο στο ανθρώπινο πάθος, στα σκοτεινά βιώματα, στην παραμόρφωση και στο δηλητήριο που ασκεί στον άνθρωπο το μίσος και η εκδίκηση. Είναι συνάμα απίστευτα ερωτικό, αισθησιακό, ηδονικό. Είναι κεφάλαιά του, είναι ο ρυθμός του τόσο ζωντανός σαν να γυρίζεται στα μάτια σου, σαν να οπτικοποιείται ένα από εκείνα τα μυθικά σκοτεινά film noir χαρακτήρων.


alt



"H Λιάνα Πέρεζ ντύθηκε με ιδιαίτερη προσοχή. Περιποιήθηκε την ομορφιά της με μια ψυχρή επιμελημένη φροντίδα, σχεδόν επιστημονική. Μπροστά στον καθρέφτη της, επιθεώρησε τον εαυτό της και χαμογέλασε ευχαριστημένη. Όχι με το χαμόγελο μιας φιλάρεσκης γυναίκας που την ικανοποιεί η ομορφιά της, αλλά με την ευχαρίστηση ενός ανθρώπου που εξετάζει τα όπλα του..."





alt



"-Βλέπεις πως η Αθήνα είναι μικρή, της είπε.

Του χαμογέλασε. Όχι με εκείνο το χαμόγελο το ανέκφραστο κι αινιγματικό, που απομάκρυνε και κορόιδευε, αλλά με ένα χαμόγελο, ζεστό ανθρώπινο.

-Τα έχω χαμένα μαζί σου Λιάνα, σαν να μην είσαι εσύ.

-Γιατί ;

-Δεν πίστευα πως ξέρεις να χαμογελάς

-Τώρα το είδες, μπορείς να φύγεις...."



Το επόμενο έργο του Μαρή, με θέμα του μια αντίστοιχη "Γυναίκα Αράχνη", θα έρθει το 1965, στο "ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΗΣ ΣΦΙΓΓΑΣ".


Ως τότε αλλά και σήμερα ακόμα, στο μεγάλο του έργο, μια κλασική απαστράπτουσα Femme Fatale κατέχει τα σκήπτρα της ηγεμονίας του. 

Και αυτή δεν είναι άλλη από την Λιάνα Πέρεζ, την αινιγματική, βαθύτατα τραγική "Κυρία της Νύχτας"


alt




Πηγές:

  • Ανδρέας Αποστολίδης-Πρόλογος στο "Η Κυρία της Νύχτας"
  • Γιάννη Μαρή "Η Κυρία της Νύχτας"

Tags: αστυνομική λογοτεχνία, γιάννης μαρής


Βιβλιοθήκη στο Σπίτι

Πάντα κοίταζα με ενδιαφέρον τα καινούργια σπιτικά που ανοίγουν τα παιδιά σήμερα. Η Μεγάλη τους πλειοψηφία κλασικά διαμερίσματα στην μέση τους περίπτωση "τριάρια". Όταν υπάρχει και οικονομική άνεση θα δούμε και κάποια "τεσσάρια".


Καινούργια σπιτικά, διακοσμημένα με την κλασική γραμμή, σαλόνι, δύο κρεβατοκάμαρες, κουζίνα, μπάνιο, μπαλκόνι.

Τα νέα ζευγάρια ακουμπούν μέσα στο χώρο τις διαθέσεις τους για την διακόσμηση και τη λειτουργικότητα του καινούργιου σπιτικού τους.

Η Πρώτη ματιά ενός επισκέπτη στη νέα τους φωλιά είναι το σαλόνι. Εκεί θα συναντήσουμε, το καθιστικό με ανάλογη διαρύθμιση στους καναπέδες ή πολυθρόνα με τα τραπεζάκια, το κλασικό σύνθετο η σερβάντα και φυσικά στο κέντρο του σε μεγάλη και περίοπτη θέση μια μεγάλη έως πολύ μεγάλη led τηλεόραση.


Τι μου κάνει εντύπωση ; μα είναι απλό....! Μια θέση για Βιβλία....! στην συντριπτική πλειοψηφία των σπιτιών απουσιάζει. Δεν ξέρω κατά πόσο θεωρείται "μπανάλ" στα σπιτικά να υπάρχει βιβλιοθήκη αντί να φιγουράρουν πρώτη θέση τα γυαλικά και τα νεροπότηρα του σπιτιού.


Προσωπικά λατρεύω τα βιβλία και θεωρώ τη Βιβλιοθήκη αναπόσπαστο κομμάτι ενός σπιτιού. Θα ήθελα ειλικρινά να είχα ένα σπιτικό που 2 τουλάχιστον τοίχοι του σαλονιού να πιάνουν βιβλία από το πάτωμα έως το ταβάνι.


Δια του λόγου το αληθές πάμε να σας δείξω κάποια σπιτικά με τον αντίστοιχο σεβασμό που δίνουν στο άρωμα και στην παρουσία "Βιβλίου" στη καθημερινή μας ζωή.


alt


Μια τέτοια ας πούμε γωνιά κατά πόσο συχνά την συναντάτε σε σημερινά σπίτια, κύρια νέων παιδιών ;


alt


Είναι αυτό που σας έλεγα πριν, για όνειρο βιβλιοθήκης από τοίχο σε τοίχο.


alt


Για να δούμε αυτήν ακριβώς τη γωνιά ενός σαλονιού. Πόσο υπέροχη είναι η αίσθηση του Βιβλίου στην ατμόσφαιρα του χώρου.


alt


Να και μια ακόμα ιδέα στο πολύ οικονομικό του και λειτουργικό μαζί χωρίς να απαιτεί κάποιον βαρύ χώρο στο σπίτι.


alt


Ας δώσουμε λίγο χρώμα στο σπιτικό μας. Το έχουμε άμεσα ανάγκη....!


alt


Να, ορίστε και μια μέση λύση, όπου μια βιβλιοθήκη μπορεί να φιλοξενήσει και πολλά διακοσμητικά λειτουργικά στοιχεία του σπιτιού μας. Την αναλογία μπορούμε ελεύθερα να την ορίσουμε εμείς όπως θέλουμε.


alt


Το βιβλίο στο φως....! δίπλα μας, κοντά μας, σε παράλληλη πορεία στη ζωή μας. 


alt


Ορίστε επίσης κάτι πολύ νεανικό, εξαιρετικά λειτουργικό και θεωρώ πολύ όμορφο στο σπιτικό ενός νέου ζευγαριού. Πως το βλέπετε ;


alt


Εντάξει.....! δεν αναφέρομαι σε τέτοιες ονειρικές περιπτώσεις το καταλαβαίνετε. Η Αναφορά εδώ έχει να κάνει με την υπέροχη διακόσμηση αυτού εδώ του σαλονιού με τρόπο εκπληκτικό. Σημείο αναφοράς οι δύο μεγάλες βιβλιοθήκες εκατέρωθεν της πόρτας. Ένα όνειρο.



alt


Εδώ όμως μιλάμε για κάτι προσιτό. Πόσο δηλαδή κοστίζει ένα καλό σύνθετο που βάζουμε στο σπίτι μας και πόσο θα μας κοστίσει αυτή η βιβλιοθήκη σκέτα με τα ράφια της ;


alt


Οκ και εδώ μιλάμε για κάτι ονειρικό για μας. Το χαζεύω όμως βρε παιδιά ειλικρινά. Φαντάζομαι τον εαυτό μου κάπου εκεί ανάμεσα στο χώρο αυτό. Πραγματικά επιβλητικό.



Θα κλείσω αυτή τη διαδρομή "προσκαλώντας" σας εδώ σε ένα "δικό μου ονειρικό" χώρο για να σας κεράσω ένα όμορφο αρωματικό καφέ της αρεσκείας σας με πολύ πολύ αγάπη.


alt


Πραγματικά κάθε φορά που θα βλέπω νέα παιδιά να στήνουν με ζεστασιά το καινούργιο τους σπιτικό θα ήθελα να έβλεπα μέσα σε αυτό, σε κεντρική θέση, το χώρο του βιβλίου. Μακάρι.


Tags: βιβλιοθήκη


Μινιατούρες με Ξύλινα sticks (Μέρος 2ο)

Καλησπέρα παιδιά μου.

Σήμερα λέω να συνεχίσω με κάτι θετικό, με κάτι δημιουργικό.


Εδώ:  Μινιατούρες με ξύλινα sticks σας είχα παρουσιάσει το 1ο μέρος της δουλειάς μου με ξύλινα μικρά sticks. Έχω βρει αυτήν την ενασχόληση πάρα πολύ όμορφη, δημιουργική και από εκείνες που σου βάζουν το μυαλό σε κίνηση και φυσικά την συνεχίζω.


Λέω λοιπόν σήμερα να σας παρουσιάσω το 2ο μέρος της παρουσίασης με τρία νέα έργα:


Πάμε λοιπόν:


alt


Εδώ σας παρουσιάζω το Γραφείο. Ένα κλασικό γραφείο με το αναλόγιο με την φωτογραφία που επιθυμείτε και το σκαμπό του.


alt


Εδώ το βλέπουμε με όλη του τη λειτουργικότητα. Έχει μια χρηστικότητα καθώς μπορείτε να βολέψετε στα συρταράκια του κάμποσα μικροπράγματα και ειδικά μπιζού.


alt



Εδώ περνάμε σε κάτι απόλυτα διακοσμητικό. Ένα σπίτι εξοχής, υπερυψωμένο με την κληματαριά του. Ομολογώ το αγάπησα πολύ.


alt



alt


alt



Και πάμε τώρα σε κάτι χρηστικό:


alt


Μια θήκη για μια σειρά δικά σας πράγματα διαφορετικής χρήσης. Εγώ το έδωσα στην μικρή μου κόρη για να βολέψει κάποια σύνεργα κομμωτικής της.


alt


Αυτά είναι τα καινούργια μου δημιουργήματα. Τα παραδίδω στην κρίση σας. Φυσικά έπεται και το ...3ο μέρος καθώς υπάρχουν πάρα πολύ όμορφες εμπνεύσεις και χρήσεις που μπορεί να σκεφτεί κανείς.


Καλή συνέχεια σε όλους μας.



Tags: popsicles stick crafts