Ηδύποτον

Σύνταξη ...Τέχνες κατεργάζεται

Πάντα κάθε άνθρωπος κουβαλάει εν δυνάμει μέσα του το πνεύμα της δημιουργίας, της Τέχνης και της έκφρασης. Το αν θα αφήσει αυτό το πνεύμα να μετουσιωθεί σε πράξη, να πάρει σάρκα και οστά, εξαρτάται από μια σειρά παράγοντες, που έχουν να κάνουν με τη ζωή μας.


Ο Εργάσιμος χρόνος στον σύγχρονο άνθρωπο έχει γίνει θηλιά που τον πνίγει. Ο Ελεύθερος χρόνος έχει ενοχοποιηθεί απόλυτα λες και ο άνθρωπος γεννήθηκε για να δουλεύει. Θα μου πεις, έτσι πιστεύουν ορισμένοι ακολουθώντας το πρόσταγμα εκείνων που επωφελούνται αυτής της εξάρτησης του ανθρώπου από τη μισθωτή εργασία.


Είμαι από εκείνους που, τυχερός ναι θα πείτε, έτσι όπως ήρθανε τα πράγματα, κατάφερα και έφτασα στα συντάξιμα χρόνια μου και βγήκα εκτός παραγωγής. Τώρα θα μου πεις, το αν θα καταφέρουμε να επιβιώσουμε με στοιχειώδη αξιοπρέπεια ως συνταξιούχοι και όχι ως σύγχρονοι ζητιάνοι, είναι μια άλλη ιστορία που ξεφεύγει του παρόντος.


Ποτέ μου δεν ήμουνα άνθρωπος "αραχτός". Ποτέ δεν ήμουνα άνθρωπος του καφενείου, της καφετέριας, της ταβέρνας. Ανατριχιάζω σαν βλέπω συνάδελφους συνταξιούχους ή νέα παιδιά να "λιώνουν" με τις ώρες σε ένα κάθισμα από τα παραπάνω μαγαζιά.


Υπερκινητικός όσο τίποτα, ένα μικρό κρυμμένο ηφαίστειο ο κόσμος μου, ένα σώμα που διψάει για ζωή, για άσκηση, για δημιουργία.


Έτσι λοιπόν η "ευλογία" της Σύνταξης άνοιξε μπροστά μου μια σειρά "Τέχνες" και ασχολίες που ξεδίπλωσα μια άμορφη φλόγα που καίει μέσα μου. Όλως παραδόξως, τα χέρια μου "λύθηκαν", σαν να ερχόταν από παλιά, ένα κύμα ενστικτώδους γνώσης ξεχύθηκε από μέσα μου να βρει τρόπο να εκφραστεί.


Τα πεδία εφαρμογών ; χμμμμ...... πολλά και απόλυτα χειρονακτικά:


  • Κηπουρική:  η μεγάλη μου λατρεία για τη Γη, με έφερε κοντά της. Στα λουλούδια, στα λαχανικά, στους καρπούς. Κάθε λογής φυτά, μεγάλα, μικρά, παχύφυτα, κάκτοι, δέντρα.
  • Ξυλουργική Κηπουρική:  ο κήπος έχει ανάγκη από υποστήριξη και διακόσμηση. Ξύλινες βαριές κατασκευές που θα αποτελέσουν μέσα στήριξης φυτών. Πρώτη ύλη ; οι πεταμένες Παλέτες, τα ξύλα, παλιά ράφια, πόρτες και παράθυρα. Έχω μεταβληθεί σε ....παλιατζή που ψάχνει τους αληθινά επιπόλαιους, που πετάνε ξύλινους θησαυρούς στα σκουπίδια αδυνατώντας να κατανοήσουν τη χρήση τους.
  • Ξύλινες μινιατούρες :που μπορεί να γίνουν είτε όμορφα παιχνίδια, είτε όμορφη απλή διακόσμηση στο σπίτι.
Να δηλώσω επίσης, ότι όλα αυτά τα χρόνια της περπατησιάς μας στον κόσμο των Blogs, βλέπω, με θαυμασμό και καμαρώνω τη δουλειά πολλών φίλων πάνω σε τέτοιες τέχνες και κύρια στη διακόσμηση. Στο λεγόμενο "ΝΤΕΚΟΥΠΑΖ" που τα έργα πολλών φίλων Κυριών εδώ μέσα είναι υπέροχα.

Ιδού λοιπόν και μερικά από τα έργα μου, του τελευταίου καιρού. Θα μου πείτε "καλά ρε φίλε και γιατί τώρα μας τα εκθέτεις ; τι παριστάνεις και περιφέρεις την επίδειξή σου ;"
Όχι δεν το νιώθω έτσι....! Απλά, ο άνθρωπος σαν φτιάχνει και δημιουργεί κάτι, όμορφο-άσχημο, δεν έχει σημασία, έχει την υπέρτατη ανάγκη να το μοιραστεί με φίλους. Να πάρει και να δώσει θετική αύρα.

Πάμε λοιπόν:

alt


Αυτή ήταν μια παλιά εσωτερική πόρτα στο πατρικό μου, την οποία μεταμόρφωσα στην εικόνα που βλέπετε από κάτω


alt


Αυτή ήταν μια παλιά πολυθρόνα Μπαμπού πεταμένη στα σκουπίδια, ναι....! Την μεταμόρφωσα και την έβαψα έτσι όπως τη βλέπετε εδώ:

alt


alt


Εδώ μια παλιά ξύλινη παλέτα, σουλουπώθηκε και μεταμορφώθηκε σε στήριξη αναρριχόμενων φυτών στο πατρικό.

alt


Στα σκουπίδια βρέθηκε αυτό το συρτάρι σε άριστη κατάσταση. Με λίγη καλή θέληση φιλοξένησε τέσσερις πανέμορφες πετούνιες.

alt


Από ξύλα παλιάς παλέτας δημιουργήθηκε, βάφτηκε και στήθηκε ένα σύστημα με ράφια για γλαστρούλες στο μικρό ταπεινό μας μπαλκονακι.

alt


Εδώ έχουμε μια όμορφη γυάλα, υλικά αποστράγγισης και διακόσμησης. Ένα υπέροχο παχύφυτο. Χαβόρθια λέγεται μας χαμογελά.

alt


Μια ακόμα σύνθεση παχύφυτου σε γυάλα με την αντίστοιχη διακόσμηση.

alt


Και εδώ μπαίνουμε στην τελευταία μου ασχολία. Μινιατούρες ξύλινες με έμφαση τη σπιτική ζωή και τα μέρη της. Το υλικό είναι μικρά Ξύλινα sticks (αυτά που έχει το ξυλάκι παγωτό). Εδώ είναι η πρώτη μου δημιουργία και επιφυλάσσομαι για τις επόμενες καθώς ....νέος είμαι στο αντικείμενο.

Αυτά λοιπόν φίλες και φίλοι. Όπως βλέπετε λοιπόν η Σύνταξη ....Τέχνες κατεργάζεται και πάει λέγοντας. 

Tags: κήπος-διακόσμηση, μινιατούρες


ΑΙΜΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

alt


Σήμερα το "ΗΔΥΠΟΤΟ" δεν είναι γλυκόπιοτο. Σήμερα το "ΗΔΥΠΟΤΟ" στάζει πίκρα και φαρμάκι στη γεύση λόγω θέματος. Διάβασα εδώ την επίσημη Έκθεση της ΤΡΟΧΑΙΑΣ για τον Απολογισμό των ΤΡΟΧΑΙΩΝ ΑΤΥΧΗΜΑΤΩΝ μονάχα στην Αττική για τον Μήνα ΙΟΥΛΙΟ: ΕΚΘΕΣΗ ΤΡΟΧΑΙΩΝ ΑΤΥΧΗΜΑΤΩΝ ΙΟΥΛΙΟΥ


Με βάση λοιπόν τα στοιχεία της Έκθεσης, μονάχα στην ΑΤΤΙΚΗ, για το μήνα Ιούλη είχαμε 21 ΝΕΚΡΟΥΣ και 600 ΤΡΑΥΜΑΤΙΕΣ σε αντίστοιχα ΤΡΟΧΑΙΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ.


Πως είπατε ; ο αριθμός είναι τραγικός αδέλφια και αποδεικνύει την "ποιότητα" των Ελλήνων στην οδική τους συμπεριφορά.


Την έκθεση της τροχαίας συνοδεύει κατάλογος με τους ελέγχους της Υπηρεσίας και τις βεβαιωμένες παραβάσεις. Φυσικά δεν θα αμφισβητήσω τα στοιχεία των ελέγχων που μιλάνε γενικά για περίπου 26.500 παραβάσεις μέσα στο μήνα.


Αυτό που θα πω είναι αυτό που βιώνω προσωπικά σαν Οδηγός μέσα στην Αττική. Προσωπικά αδέλφια εγώ ΤΡΟΧΑΙΑ ακούω και ...τροχαία δεν βλέπω...! Η Τροχαία σαν Υπηρεσία έχει υποβαθμισθεί πολύ άσχημα τα τελευταία χρόνια, κινείται χωρίς προσωπικό, μέσα και αποφασιστικότητα. Αν σε αυτό προσθέσετε και ένα νομικό πλαίσιο διάτρητο όσον αφορά τις ποινές των αδικημάτων δρόμου τότε το σκηνικό είναι μαύρο και άραχλο.


Τη στιγμή που οι κατασταλτικοί μηχανισμοί της Αστυνομίας έχουν ενισχυθεί σε σημεία εντυπωσιακά. Έχετε αναλογιστεί πόσες χιλιάδες Αστυνομικοί υπηρετούν στα ΜΑΤ ; έχετε αναλογισθεί πόσο προσωπικό έχει συνολικά η Τροχαία ; και με τι μηχανές ; με τι αυτοκίνητα ; και με τι μέσα ;


alt



Πριν λίγες μέρες η Σταματίνα Νικολάου, 34 ετών, δημοτική αστυνομικός, τραυματίστηκε θανάσιμα στην Αργυρούπολη προσπαθώντας να προστατεύσει με το σώμα της παιδιά που πήγαιναν στο κολυμβητήριο από ένα αυτοκίνητο που ανέβηκε στο πεζοδρόμιο με ιλιγγιώδη ταχύτητα κάνοντας αυτοσχέδιες "κόντρες" με δεύτερο αυτοκίνητο στην παραλιακή. Μια ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ....!

Θέλετε να μάθετε τι έγινε με τον οδηγό, ποιος ξέρει ποιος "εκλεκτός" μπαμπάκας του πλήρωνε το γρήγορο "όπλο" που οδηγούσε ; Αφέθηκε ελεύθερος....!!!! ναι ελεύθερος.....! και η υπόθεση πάει σε δίκη. Καλά κρασιά δηλαδή.....! Αφαίρεση διπλώματος οριστική ; προφυλάκιση ; κατάσχεση αυτοκινήτου ; μπα......! τίποτα από αυτά.....!


Κάθε μέρα δίπλα σας, στο αυτοκίνητό σας, άντρες και εσχάτως και γυναίκες οδηγοί, παραβιάζουν τα κόκκινα σαν να μην υπάρχουν, κάνουν ελιγμούς στο δρόμο σαν να είναι στην ...Μόντενα, παραβιάζουν STOP σαν να μην υπάρχει. Μοτοσυκλετιστές οργιάζουν σε σφήνες, σούζες, μαρσαρίσματα. Στερεοφωνικά δίκην ...Discoteque δονούν την ατμόσφαιρα με κινούμενα οχήματα. Άσε την παραβίαση της ουράς στο δρόμο.

Περιμένεις στην ουρά σου στο φανάρι υπομονετικά και άξαφνα διαπιστώνεις ότι βρίσκεσαι ...τελευταίος καθώς μπροστά σου, δίπλα σου, πάνω σου, έχουν φυτρώσει οι "μάγκες" Ελληνάρες που "μαλάκας ρε είμαι να περιμένω στην ουρά ;"




Θέλετε να μιλήσουμε για αυτό το ρημάδι το Κινητό ; αυτό που κάθε πριτσαπήρδουλας, 7 η ώρα το πρωί, διάολε, το έχει κολημμένο στο αυτί, δεν έχει προλάβει να ξεμυτίσει από την πυλωτή, του λείπει η ....συνομιλία....! 

Να μιλήσουμε για το παρκάρισμα σε ζώνες ΑΜΕΑ ; μην σου τύχει να είσαι ανάπηρος....! να μιλήσουμε για διπλοπαρκαρίσματα ; η τροχαία δεν επεμβαίνει γιατί διαταράσσεται το ....επενδυτικό κλίμα της αγοράς....! 


Σε κάθε τετράγωνο της Πόλης, συναντάμε και ένα δίδυμο μοτοσυκλετών της ΔΙΑΣ και καλά κάνουμε. Για να δούμε ΤΡΟΧΑΙΑ ρε αδέλφια γιατί πρέπει να είμαστε στα λουλουδάδικα της ...Βουλής δίπλα στην είσοδο των αυτοκινήτων των βουλευτών ;


Θα ήθελα να πω κι άλλα αλλά τα νεύρα μου έχουν χτυπήσει κόκκινο. 


ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΟΧΑΙΑ στην ΕΛΛΑΔΑ. τέλος.....!


Η Υπηρεσία έχει βαρέσει διάλυση....! και ΟΤΑΝ αποφασίσει να βγει για έλεγχο θα το κάνει για λόγους εισπρακτικούς και μόνο ή να καλύψει κάποιον τυχόν θόρυβο είχε δημιουργηθεί.

Π.χ. τότε που είχε σκοτωθεί δυστυχώς άδοξα ο Παντελίδης παρασύροντας στην έκθεση σε κίνδυνο και δύο νεαρών κοριτσιών τα οποία φυσικά είναι συμμέτοχα της ευθύνης να ταξιδέψουν με μεθυσμένο οδηγό, θυμάμαι, την επόμενη ημέρα, βγήκαν 2-3 μπλόκα της Τροχαίας για αλκο-τέστ. Μέχρι εκεί.....! μετά το ...ξεχάσαμε το θέμα.


Μετράμε λοιπόν ΑΙΜΑ στο ΔΡΟΜΟ, ζώντας έναν άλλο Πόλεμο στις Πόλεις μας, με τη ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΣΥΝΕΝΟΧΗ και την ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ της ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ που δεν αποφασίζει να αναλάβει τις ευθύνες της στην αστυνόμευση του δρόμου, ίσως γιατί εδώ οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα κυνηγάνε "ψήφους" προβάτων και όχι ενεργών πολιτών.


Καλησπέρα σας





Tags: κοινωνία


Ο ΟΝΕΙΡΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ με τα ΠΑΧΥΦΥΤΑ

Η Ενασχόληση με την Κηπουρική είναι κάτι που πραγματικά σου δίνει ζωή. Λατρεμένη μου ασχολία από τα παιδικά μου χρόνια, αυτό είναι το καλό να μεγαλώσεις σε παλιά μονοκατοικία με κήπο, τα τελευταία χρόνια αποτελεί για μένα ένα πανέμορφο και δημιουργικό κομμάτι της ζωής μου και της καθημερινότητάς μου.


Ο Κήπος σε όλες του τις μορφές και τα είδη, έχει τη δική του θεραπευτική δύναμη και έμπνευση. Ξέρεις ότι οι δρόμοι του ποτέ δεν σταματούν σε κάτι περατό. Κάθε φορά υπάρχει κάτι καινούργιο που θα σου ανοίξει την αγκαλιά του.


Τον τελευταίο μόλις καιρό 2-3 φυτά μου άνοιξαν έναν καινούργιο ονειρικό δρόμο στην απλή Κηπουρική. Ποιος είναι αυτός ; 


ΤΑ ΠΑΧΥΦΥΤΑ


alt


Τι είναι τα παχύφυτα ;


Τα Παχύφυτα ή αλλιώς SUCCULENTS ή πιο αφαιρετικά ECHEVERIAS είναι μια ιδιαίτερη Ομάδα ΦΥΤΩΝ με μεγάλη καλλωπιστική αξία, εύκολη προσαρμογή σε κλιματολογικές συνθήκες και ελάχιστες απαιτήσεις για την καλλιέργεια και τη συντήρησή τους.


Ονομάζονται έτσι από το χαρακτηριστικό παχύ τους φύλλο, το οποίο κατά κόρον περιέχει και τα ενυδατικά τους χαρακτηριστικά.


alt


Στα παχύφυτα ανήκουν περίπου 40 μεγάλες Οικογένειες φυτών με πάνω από 10.000 φυτικά είδη. Τα κύρια χαρακτηριστικά τους είναι:


Διογκωμένα βλαστάρια και φύλλα μέσα στα οποία γίνεται και αποθήκευση νερού. Στα παχύφυτα θεωρούνται ότι ανήκουν και οι ΚΑΚΤΟΙ.


alt


Τα Παχύφυτα και οι κάκτοι είναι εξωτερικού και εσωτερικού χώρου φυτά. Όταν τα τοποθετήσετε εσωτερικά θέλουν έντονο φως της ημέρας και καλό αερισμό.  Όταν είναι εξωτερικά πρέπει να μην τα βρίσκει η βροχή και ο έντονος άνεμος. Αντέχουν σε χαμηλές θερμοκρασίες αλλά κύρια σε πολύ ψηλές που φτάνουν και τους 45 βαθμούς αλλά η ιδανική τους ατμόσφαιρα είναι στους 25 βαθμούς.


alt


Τα χρώματα των φύλλων τους είναι πραγματικά ένας καμβάς ζωγραφικής της φύσης. Πολύχρωμα, με έντονες αντιθέσεις και εκείνο που προκαλεί δέος είναι τα υπέροχα αρμονικά συμμετρικά γεωμετρικά τους σχήματα.


alt



alt



Που μπορεί να τα ανακαλύψει κανείς ;


Εγώ τα βρήκα σε πολύ μικρά γλαστράκια σε μεγάλα φυτώρια ή και σε μεγάλα σημεία πώλησης ειδών κηπουρικής. Το μικρό γλαστράκι προσωπικά το αγόρασα στην τιμή των 2,80 € το καθένα. Από εκεί και πέρα είτε μπορεί να το μεταφυτεύσεις σε μεγαλύτερη γλάστρα, όχι φυσικά μεγάλη, είτε να κάνεις όμορφες συνθέσεις σε μεγάλες γλάστες κύρια επίπεδες είτε να κάνεις μεταφυτεύσεις σε γυάλινα δοχεία δημιουργώντας πραγματικούς θησαυρούς.


alt



alt


alt


Έτσι και εγώ λοιπόν έκανα την πρώτη αρχή φυτεύοντας σε γλαστρούλες τα πρώτα μου Παχύφυτα, ανοίγοντας πραγματικά έναν καινούργιο ονειρικό κόσμο στον Κήπο.

Για δείτε εδώ για παράδειγμα τι έχω ξεκινήσει.


alt


Επίσης μπορείτε να τα δείτε σε πιο ...προχωρημένες καταστάσεις να είναι ολάκερα μέρη διαδρόμων σε κήπους όπου εκεί πραγματικά δημιουργούν έναν αξεπέραστο αισθητικό θησαυρό τέχνης.


alt



alt


alt



Ξέρω ότι πολλές φίλες εδώ, πιάνουν τα χέρια τους στο θέμα της διακόσμησης και πραγματικά φτιάχνουν αγγέλους. Εγώ σας δίνω την ιδέα. Με μια γυάλα, ένα μπουκάλι μπορείτε να φτιάξετε ένα εξαίρετο πανέμορφο διακοσμητικό με παχύφυτο για σας είτε για δώρο. Πάρτε ιδέες.


alt


alt




alt



Μπροστά σας ανοίγεται ένας μονάκριβος υπέροχος κόσμος που θα σας γαληνέψει και θα σας γεμίσει με ομορφιά. Εγώ ήδη τον ξεκίνησα. Σας προτρέπω να κάνετε το ίδιο. Τα Παχύφυτα μας περιμένουν.


alt












Tags: κήπος


Καλοκαίρι και Καταχνιά....

alt



Καλοκαίρι......

Η Εποχή της μεγάλης έντασης των αισθήσεων. Η Εποχή των μεγάλων προσδοκιών και των ονείρων.

Γιατί άραγε ; γιατί το καλοκαίρι φορτώνει κάθε φορά που γυρίζει στο χρόνο τόση μεγάλη συναισθηματική φόρτιση άραγε ;


Από μόνο του είναι μια εποχή που οι εξωτερικές συνθήκες στη φύση ωθούν το ανθρώπινο σώμα σε καταστάσεις που δεν μπορεί να τις ζήσει τόσο άμεσα σε πιο "κλειστές" και "αμυντικές" εποχές.

Μπορούμε να ξεχυθούμε έξω στη φύση με μια διάθεση "λευτεριάς". με μια διάθεση ξεγνοιασιάς, με μια διάθεση σωματικής και ψυχικής γύμνιας.


alt



Όλα τα στοιχεία της Φύσης, Ήλιος, Φως, αγέρας, θάλασσα, νερό, ακόμα και η νύχτα επιδρούν επάνω μας με τρόπο απόλυτο. Η Δυνατότητα που δίνει το καλοκαίρι στον άνθρωπο να ζήσει ώρες ολάκερες έξω λεύτερος στη φύση είναι αυτό που του δίνει μια παραπάνω αίσθηση ελευθερίας. Και αυτή η αίσθηση φορτώνει προσδοκίες.


Η Θάλασσα, αυτή η μαγεύτρα αφέντρα, έρχεται να γίνει φιλική, προσιτή, ερωτική με όλους μας, ικανή να μας αποπλανήσει στην κυριολεξία με τα καλούδια της και τον πανέμορφο κόσμο της.


alt



Από κοντά σε όλα τούτα ο Ερωτισμός. Ένα κύμα αισθήσεων, ένα άναρχο κύμα ερωτικού ερεθισμού έρχεται να "απειλήσει" τα ερωτικά μας στερεότυπα, να αμφισβητήσει τα "όριά" μας, να ανατρέψει τους φόβους και αναστολές μας και να μας παραδώσει ψυχή και σώματι στο ηδονικό ερωτικό βίωμα.


alt



Ακόμα τα χρώματα στη Φύση, την Αυγή, το Δειλινό παίρνουν τη πιο γλυκιά τους όψη. Την όψη της μαγείας και της μουσικής.


Όλα αυτά μαζί λοιπόν θα φορτώσουν μια σειρά "λίστες" για κάθε καλοκαίρι που έρχεται. Σχέδια για πράματα που θέλουμε να ζήσουμε και να κάνουμε, εκδρομές, ταξίδια, διακοπές ίσως. Όνειρα για ρομαντικά ξενύχτια, για ερωτικά ραντεβού και περιπάτους στο Φεγγαρόφωτο, για κάποιες ξέγνοιαστες βραδιές με φόντο το πέλαγος και το άρωμα των λουλουδιών. Για κάποιες στράτες στο Ηλιοβασίλεμμα αλλά και στην Αυγή.


Τι γίνεται όμως σαν το Καλοκαίρι μετατρέπεται σε ένα Καλοκαίρι της Καταχνιάς ; 

Ο Τίτλος σε τούτο το θέμα είναι παρμένος από το θρυλικό θεατρικό του Τέννεση Ουίλλιαμς "Καλοκαίρι και καταχνιά".


alt



Τι γίνεται σαν οι όροι της ζωής μας έρχονται να ανατρέψουν αυτά τα όμορφα καλοκαιρινά όνειρα ;

Είναι πάρα μα πάρα πολύ οδυνηρό, είναι πάρα πολύ ψυχοφθόρο, να βλέπουμε τα όποια όνειρά μας, τα σχέδιά μας να βουλιάζουν μέσα στο καλοκαίρι. Η Ανθρώπινη ψυχολογία έχει "κρεμαστεί" πάνω σε πολλά καλοκαιρινά όνειρα. Έτσι νιώθουμε έντονη την κατάθλιψη σαν βλέπουμε το καλοκαίρι να τρέχει γύρω μας με εμάς τους ίδιους παρατηρητές.


Δυστυχώς τα τελευταία μας Καλοκαίρια ολοένα και περισσότερων ανθρώπων είναι ντυμένα στην Καταχνιά, στην κατάθλιψη και στην κατάρρευση κάθε προσδοκίας.

Οι λόγοι είναι ευνόητοι σε αυτό που μας συμβαίνει, δεν χρειάζεται καν να το αναφέρουμε.

Η Ζωή πλέον περνάει ολόγυρά μας και εμείς είμαστε παρατηρητές. Οφείλουμε να το διαχειριστούμε αυτό. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια άλλη κατάσταση που δεν ξέρουμε ως που θα μας φτάσει.


Η Ζωή κυλάει, προχωρά, το καλοκαίρι ήδη είναι στην έντασή του. Ας μπορέσουμε και εμείς όσοι ζούμε μέσα στην έντονη καταχνιά του να βρούμε τα νέα μας πατήματα.





Tags: προσωπικά κείμενα


Ο ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΣ και ΕΓΩ...

Θάταν Χειμώνας του 1977. Τρίτη τάξη Λυκείου τότε. Όλα τα τμήματα ετοιμαζόμασταν για την διοργάνωση της μεγάλης Εκδρομής της τελευταίας μας τάξης. Εκείνη την εποχή τα παιδιά συνηθίζαμε να κάνουμε κάποιες εκδηλώσεις, κάποιους χορούς, μέσα από τη διαχείριση των οποίων να μαζεύαμε κάποιο ποσό για να ξεκινήσει το ταμείο της εκδρομής.


Μετά από αρκετές προτάσεις, ένας συμμαθητής μας, "ψαγμένος" μουσικά, πρότεινε τότε να κάνουμε μια επίσκεψη στον "ΣΚΟΡΠΙΟ", το κλασικό μουσικό στέκι στην Πλάκα, για να βολιδοσκοπήσουμε τη διοργάνωση μιας μουσικής βραδιάς. 

Εκείνη την εποχή, από το 1976, η Ελληνική Μουσική σκηνή στο Νέο Κύμα αλλά και στην Ελληνική ελαφριά Jazz ζούσε κάτω από το άστρο μιας πολύ μεγάλης συνεργασίας:


Του ΚΩΣΤΑ ΧΑΤΖΗ και της ΜΑΡΙΝΕΛΑΣ. 


alt


Ο Μεγάλος μουσικός και τραγουδιστής με την μεγάλη Κυρία του Ελληνικού τραγουδιού συνεργάστηκαν τότε και παρουσίασαν στο μαγεμένο Ελληνικό Κοινό, το :


"ΡΕΣΙΤΑΛ"


alt


Οι τυχεροί μπορούσαν να ζήσουν ένα μαγικό βράδυ στην Μπουάτ του "ΣΚΟΡΠΙΟΥ" σε μια μουσική παράσταση που σημάδεψε τα Μουσικά αλλά και βιωματικά μας δρώμενα.


Έτσι γνώρισα από κοντά ένα βράδυ τον ΚΩΣΤΑ ΧΑΤΖΗ....! Συγκινημένος, παιδάκι 17 ετών τότε, στα 40 του εκείνος, έκατσα μαζί με τον μεγάλο μουσικό, τραγουδιστή και στοχαστή ένα βράδυ, με τον ιδιοκτήτη της Μπουάτ και δυό ακόμα συμμαθητές μου να κλείσουμε την εκδήλωση. Ήταν φιλικός, προσιτός, ανθρώπινος, χαρούμενος που θα είχαμε μια τέτοια συνεργασία, έμοιαζε σαν Δάσκαλος, σαν στοχαστής περισσότερο παρά σαν άνθρωπος της Μουσικής σκηνής.


Όλα κλείστηκαν λοιπόν για μια Παρασκευή βράδυ. Οι προσκλήσεις βγήκαν. Τα παιδιά, με την βοήθεια αρκετών γονιών μας, ξεχυθήκαμε στο κυνήγι της διάθεσης των προσκλήσεων. Η ανταπόκριση ήταν σπουδαία. Εξαντλήσαμε τον αριθμό που είχαμε διαθέσιμο στο κέντρο και έφτασε η μεγάλη εκείνη βραδιά, που θα απολαμβάναμε και εμείς πλέον το περιβόητο:


"ΡΕΣΙΤΑΛ"


alt


με τους ΚΩΣΤΑ ΧΑΤΖΗ και την ΜΑΡΙΝΕΛΑ και την εκπληκτική τους Ορχήστρα, από τις καλύτερες εκείνη την εποχή.


Έτσι μπήκε στη ζωή μου ο ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΣ...!


alt


Το "ΡΕΣΙΤΑΛ" ήταν ένα μουσικό έργο, που όμοιό του δεν υπάρχει στα Ελληνικά μουσικά δρώμενα. Ένα έργο που καλύπτει τον ΚΩΣΤΑ ΧΑΤΖΗ με την εκπληκτική του κλασική Κιθάρα, που όμοιά της δεν συναντούσες στην Ελλάδα και τις μπαλάντες που σε έκαναν να ανατριχιάζεις από συγκίνηση, την ΜΑΡΙΝΕΛΑ σε σόλο ερμηνεία στις μουσικές μπαλάντες του Κώστα Χατζή και στο τέλος και τους δυό τους σε ένα μοναδικό JAZZ μουσικό περιβάλλον με τραγούδια που άφησαν εποχή.


Τι να απαριθμήσεις τώρα δηλαδή:


"Θυμάμαι", "Γύρω σκοτάδι". "Στο Σινεμά", "Δεν είμαι εγώ", "Σπουδαίοι άνθρωποι αλλά", την συγκλονιστική "Συνείδηση", τα "Είν' καράβια τα κορμιά μας", "Ο Γελαστός μου αδελφός", "Όλος ο κόσμος είσαι εσύ". το απίστευτο "Αμην", το ερωτικό "Σ' αγαπώ", το "Σύνορα η αγάπη δεν γνωρίζει", "Πάρε μαζί σου τσιγγάνε", "Πόσο πικραμένη είν' η ματιά σου", "Η τελευταία σελίδα", το συγκλονιστικό "Φοβάμαι"....τι αλήθεια τι...


alt


Στην παρέα μας στο Λύκειο τότε, το κέντρο της παρέας, ο Αντώνης με την Κιθάρα του, την κοπελιά του τη Θάλεια, έκαναν μαζί ένα απίστευτο ντουέτο στις μαζώξεις μας στα τραγούδια του "Ρεσιτάλ" σε σημείο όπου πηγαίναμε να μένει το μαγαζί να μας παρακολουθεί.

Ύστερα καταπιάστηκα στο τραγούδι και εγώ, κόλλησα με το αρμόνιο που το έβαλα στη ζωή μου μεταδοτικό. Και φυσικά είχα και ...εκείνη, την πρώτη αγάπη, να λατρεύει το "Τώρα τι τρέμεις, γιατί λυπάσαι, εγώ ευθύνες δεν σου ζητώ, αυτή η φωνή που τη φοβάσαι, δεν είμαι εγώ, δεν είμαι εγώ....."

Το τραγουδούσα....! ναι το τραγουδούσα....! 

Με όλα τα παιδιά της στενής εκείνης μαγικής παρέας που έχει πάρει ένα κομμάτι της ζωής μου και το κρατά σφιχτά στις μνήμες της:

Ο Αντώνης, η Θάλεια, η Ερασμία, η Κατερίνα, η Μαρία, η Ρόζα-Λίζα, η Ευαγγελία, ο Πέτρος, ο Νίκος, ο Κώστας....


alt


Έτσι λάτρεψα τον Κώστα Χατζή....! έτσι έμαθα όλο το "ΡΕΣΙΤΑΛ" απέξω σαν μοναδική βιωματική παράσταση ζωής και συναισθημάτων. Έτσι άνοιξα τον κόσμο του ΝΕΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ, που μπόλιασε για μένα ολάκερη τη ζωή μου μέχρι σήμερα. Έτσι σπούδασα ένα προς ένα τα τραγούδια του Κώστα Χατζή και της Μαρινέλας, τους στίχους της Σώτιας Τσώτου.

Έτσι εκείνος ο βραχνός Τσιγγάνος με την επιβλητική Αρχόντισσα έγιναν ένα με τις μουσικές μου αγάπες και λατρείες. Έτσι οι στίχοι έγιναν "Ευαγγέλια" προβληματισμού και αναζήτησης, έγιναν στοχασμοί, έγιναν κάτι σαν Ιερή Λειτουργία.


Ο Τριπλός εκείνος δίσκος φυσικά κοσμεί τη Δισκοθήκη μου, 650 δραχμούλες παρακαλώ εκείνη την εποχή. Μια εποχή που οι πρώτοι έρωτες, οι πρώτες αναζητήσεις και κοινωνικοί προβληματισμοί ντύθηκαν με τον μελαγχολικό μανδύα του ΣΑΡΤΡ, την γλυκιά μελαγχολία και πίκρα που έβγαζε ώρες-ώρες ο Κώστας Χατζής αλλά και το χαμόγελο που έδινε στις στιγμές της κάθαρσής του.


alt


Για την Ιστορία, εκείνη η εκδρομή στην Γ' Λυκείου μας δεν έγινε ποτέ....! όμως έγιναν άλλες μικρές εκδρομές της δικής μας παρέας που δέθηκε σε μια περιστροφή μοναδική, που παρέμεινε ανεξίτηλη στο διάβα της ζωής όλων μας.


Πάμε να θυμηθούμε ξανά εκείνο το μοναδικό "ΡΕΣΙΤΑΛ"






Tags: μουσική


SUMMER PARTY: Το Πρώτο σας Χορευτικό Σφιχταγκάλιασμα (Blog Game)

Το Καλοκαίρι βρίσκεται στα ...ντουζένια του. Ο Ήλιος καίει, η ζέστη δέρνει αλύπητα τα κορμιά, ο ιδρώτα κυλά, τα ρούχα ...αφαιρούνται, αυτό που το πας ε, ο ερωτισμός ακολουθεί το ...θερμόμετρο και οι αναμνήσεις στήνουν το δικό τους όμορφο χορό μέσα στο λιοπύρι.


alt


Καλοκάιρι όμως, κάποια μακρινή όμορφη και περισσότερο ξέγνοιαστη εποχή σήμαινε και Party....! Δεν μας χώραγε ο τόπος. Όλα ήταν τόπος για ένα απέραντο καλοκαιρινό party. Οι αυλές στις παλιές μονοκατοικίες, κάποια διαμερίσματα που είχαν άμεση επαφή με το ...ισόγειο. Οι αλάνες στις παλιές γειτονιές, οι Disco που τότε μεγαλουργούσαν, οι παραλίες, τη μέρα με τον ήλιο, τα απογεύματα με τα μαγικά ηλιοβασιλέμματα και τις μοναδικές καλοκαιρινές νύχτες με το φεγγαρόφωτο να λαμπυρίζει στην ακροθαλασσιά.


alt


Εμείς, η γενιά του 1960, αλλά χωρίς αυτό να είναι δεσμευτικό, ζήσαμε εκείνη την εποχή των καλοκαιρινών parties μέσα σε μια μοναδική ατμόσφαιρα. Ο Ερωτισμός εκείνης της εποχής βάδιζε χέρι με χέρι με την νοσταλγία, τον ρομαντισμό, ένα φλέρτ που διαγωνίζονταν ο δισταγμός με το φόβο και την επιφύλαξη.


alt


Για να σας ταξιδέψω λοιπόν, κατακαλόκαιρα, σε εκείνη την νοσταλγική γλυκιά εποχή της Γρανίτας, του Vermouth, του Campari, των Rosso Antico, του Vat 69, Ballantine's, Black & White, White Horse, J & B και όλων εκείνων των πρώτων ποτών που μεσουρανούσαν σε εκείνα τα αξέχαστα καλοκαιρινά βράδια.


Και φυσικά, Βινύλιο για μουσική.....! και φυσικά τα παλιά κλασικά ΠΙΚ-ΑΠ έτσι ; μην το ξεχνάμε αυτό, που στην πιο προχωρημένη τους έκδοση είχαν αποσπόμενα ή πρόσθετα ηχεία για να αναπαράγουν τη μουσική.


alt



Θα παίξουμε λοιπόν ένα ΠΑΙΧΝΙΔΙ.....! Ναι, ναι...  ένα κλασικό BLOG GAME...! Άλλωστε πως αλλιώς θα περάσουμε όμορφα τις ζεστές μας καλοκαιρινές δικτυακές ημέρες και συναντήσεις.

Θα πάμε λοιπόν να ξεκινήσει το party.....! 


alt


Φορέστε τα ....ελαφριά σας ρούχα, ξέρετε τώρα έτσι ; ιδίως εσείς τα ...κορίτσια, πάρτε το όμορφο στυλ σας, φορέστε ένα αληθινό ξέγνοιαστο χαμόγελο, και πάμε στο party, ξεκινάμε το χορό....!


Ξεθέωμα, τα κορμιά κινούνται, ο ρυθμός δίνει ζωή, ο ιδρώτας κάνει τα σώματα υγρά, η ερωτική αδρεναλίνη ανεβαίνει, τα πρώτα βλέμματα διασταυρώνονται για να φτιαχτεί το πρώτο puzzle των ζευγαριών που θα στήσουν τον ΠΡΩΤΟ SLOW χορό....!


ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΧΟΡΕΥΤΙΚΟ ΣΦΙΧΤΑΓΚΑΛΙΑΣΜΑ


alt


Τα φώτα χαμηλώνουν, έξω τα αστέρια στον νυχτερινό καλοκαιρινό ουρανό λειτουργούν σαν λαμπιόνια διακόσμησης στον ΠΡΩΤΟ SLOW ΧΟΡΟ σας....!


Η Καρδιά χτυπάει δυνατά, ακανόνιστα. Τα μάτια διασταυρώνονται, τα κορμιά πλησιάζονται, ένα χέρι απλώνεται τρεμάμενο


"Θέλετε να χορέψουμε ; "


Ακούγεται δειλά πολλές φορές με κομμένο λόγο η πρόταση. Τα μάτια σηκώνονται. Το βλέμμα παντρεύεται. Το χέρι απλώνεται και τα δυο μαζί γίνονται ένα χορευτικό κάλεσμα στην αυτοσχέδια πίστα, που μπορεί να είναι μια αυλή, το πάτωμα ενός μεγάλου δωματίου, ένα μπαλκόνι, η άμμος στην παραλία, η πίστα σε μια Disco, η Γη έξω από ένα cabriolet αυτοκίνητο της εποχής.


alt


Και τώρα εδώ σας θέλω...! Τώρα είναι η ΣΤΙΓΜΗ για το ΠΑΙΧΝΙΔΙ μας...!

Ένα παιχνίδι αναμνήσεων, νοσταλγίας και αισθήσεων


Κλείστε τα μάτια, αφεθείτε πίσω στο χρόνο, ναι, είστε εκεί.....νιώθετα να βρίσκεστε μέσα σε μια αγκαλιά, αφημένοι παντελώς στη μαγεία της στιγμής


alt


Θέλω να ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ τα δύο-τρία Τραγούδια με τα οποία ζήσατε το 

ΠΡΩΤΟ σας ΧΟΡΕΥΤΙΚΟ ΣΦΙΧΤΑΓΚΑΛΙΑΣΜΑ .


Ο Αριθμός δεν είναι δεσμευτικός, μπορείτε να θυμηθείτε το πολύ όμως μέχρι πέντε (5) τραγούδια με τα οποία ταξιδέψατε στην ΠΡΩΤΗ σας ΧΟΡΕΥΤΙΚΗ ΑΓΚΑΛΙΑ εκείνα τα χρόνια.


Παίρνω λοιπόν πρώτος τη σκυτάλη και ξεκινώ:




"WITHOUT YOU"

Το συγκλονιστικό slow τραγούδι τoυ HARRY NILSSON, γραμμένο το 1972, ήταν από τα  τραγούδια που είχα το πρώτο μου χορευτικό σφιχταγκάλιασμα.




"LET ME ROLL IT" με την υπέροχη φωνή του PAUL MCCARTNEY & THE WINGS από το δίσκο τους "BAND ON THE RUN"

Από τα πιο γλυκά ερωτικά τραγούδια που πάντα κέρδιζε μια εξαίρετη θέση στην καρδιά μας




"OH MON AMOUR" Εδώ πλέον απογειονόμαστε. Η Ερωτική μοναδική φωνή του CHRISTOPHE μας προκαλούσε μια μοναδική ανατριχίλα σαν το κορμί μας άγγιζε διακριτικά το σώμα του χορευτικού μας συντρόφου.


Μανάρια μου, μικρά και μεγάλα, σας πήγα πίσω στην εποχή των καλοκαιρινών parties των νεανικών σας χρόνων. Σας πήγα να θυμηθείτε ξανά τον πρώτο σας slow χορό.


Ανοίξτε λοιπόν τα ημερολόγια των αναμνήσεών σας και γράψτε ελεύθερα για την πρώτη σας αυτή εμπειρία..


ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ είναι όλοι οι φίλοι και φίλες....


Και για τον ....τύπο ας κάνω το πρώτο κάλεσμα


  • Τον ΘΕΜΗ στο "ΝΤΟΜΙΝΟ"  
  • Την ΑΝΝΟΥΛΑ στο "Ο ΚΗΠΟΣ ΜΟΥ"
  • Την ΛΙΝΑ στην "ΑΜΦΙΘΥΜΙΑ"
  • Τη ΜΑΝΙΑ στην "ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ"
  • Τον ΝΙΚΟΛΑ στο "ΤΕΡΜΙΤΟΓΜΠΛΟΓΚ"
Άντε λοιπόν μανάρια μου, σας περιμένω......



Tags: blog game


Παράθυρα στον Ουρανό

Καταλάβατε ότι το παλιό παραδοσιακό Σπίτι είναι η αγάπη μου. Ένας μικρός "Ναός" που δημιουργεί τη φωλιά ζωής για εκείνους που φιλοξενεί και του δίνουν οντότητα και πορεία μέσα στο χρόνο. Τα παλιά Σπίτια και δεν αναφέρομαι μόνο στα μεγάλα κλασικά αρχοντικά, που εκ των πραγμάτων, αποτελούσαν κάτι το ξεχωριστό λόγω των δυνατοτήτων των ιδιοκτητών τους, είχαν μια δική τους "επαφή" με τη φύση και το περιβάλλον έξω. 

Αναφέρθηκα πριν καιρό στην Πόρτα ενός τέτοιου σπιτιού, στη σημασία της, στην τέχνη της και σήμερα σειρά έχουν τα ΠΑΡΑΘΥΡΑ του σπιτικού.


alt


Για κάθε Σπίτι, το ΠΑΡΑΘΥΡΟ αποτελεί κάτι σαν τα μάτια του στον Ουρανό. Μια ανοιχτή δίοδος στον κόσμο της Φύσης, μια θέαση στον ορίζοντα. Και σαν τέτοια με την ευλογία να δέχεται τις παραστάσεις Γης και Ουρανού, ανέκαθεν συγκέντρωσε την αγάπη, τη λατρεία των ανθρώπων στην λαϊκή αρχιτεκτοντική και κατασκευή.


alt


Έτσι οι απλοί άνθρωποι, είδαν στο κάθε ΠΑΡΑΘΥΡΟ του σπιτικού τους ένα όμορφο "μάτι" στον έξω κόσμο. Έκατσαν λοιπόν στη διαδρομή του χρόνου και της ιστορίας και έδωσαν σε αυτό το Παράθυρο στον Ουρανό το δικό τους εκφραστικό μεράκι, τις ζωγραφιές τους, την τεχνοτροπία τους, το χρώμα που ταίριαζε με το περιβάλλον που βρίσκονταν το σπιτικό τους.


alt




 Και έτσι το κάθε Παράθυρο απέκτησε τα καλούδια του: Το γεωμετρικό του σχήμα. Συνήθως ορθογώνιο παραλληλόγραμμο χωρίς όμως αυτό να αποκλείει και τις παραλλαγές του με προσθήκες κυκλικών τμημάτων, τόξων, που στρογγύλεψαν το σχήμα του και οι καμπύλες του έδωσαν μια πρόσθετη αισθητική τρυφερότητα.


alt



alt


Τα υλικά του, που είναι είτε το Ξύλο ατόφιο είτε το ξύλο με την προσθήκη μετάλλου που του δίνει μια άλλη επίσης πιο "βαριά" προσωπικότητα.


alt


Στο είδος του Παράθυρου μπορούμε να διακρίνουμε το απλό παράθυρο, αυτό δηλαδή που αποτελεί κάτι σαν ενιαίο σχήμα, ή στο διπλό το οποίο χωρίζεται σε δύο σχετικά πάντα ίσια αναλογικά μέρη τόσο στον σκελετό του όσο και στα παραθυρόφυλλά του.


alt


Εδώ βλέπουμε ένα κλασικό Παράθυρο σε δύο μέρη με διπλά εξωτερικά πατζούρια, που είναι και το πιο συνηθισμένο σχήμα στα κεντρικά παράθυρα ενός παραδοσιακού σπιτιού.


alt


Εδώ παρατηρούμε ένα επίσης μια παραλλαγή του διπλού παράθυρου σε Τρία πλέον μέρη χωρίς καθόλου εξωτερικό πατζούρι με πρόσθετη ιδιαίτερη διακόσμηση στο σώμα του.


alt


Εδώ έχουμε ένα δευτερεύον παράθυρο σπιτιού σε ένα μπλοκ ορθογώνιου μεγέθους χωρίς πατζούρια.


Το χρώμα στο παράθυρο έχει και αυτό τη δική του ιδιαίτερη σημασία καθώς εντάσσεται στον όλο χρωματισμό του σπιτιού. Εκεί η λαϊκή φαντασία στην αρχιτεκτονική πραγματικά "οργιάζει" σαν δημιουργία και σαν έμπνευση δίνοντας σε εμάς, κατοίκους και επισκέπτες παρατηρητές τη δική τους μαγεία.


alt


Αν σταθούμε τώρα Γεωγραφικά στην τέχνη και την αισθητική του παραθύρου σαν κομμάτι της Λαϊκής αρχιτεκτονικής, το επίκεντρο της δημιουργίας φυσικά θα το βρούμε κατ αρχήν σε όλες τις περιοχές της Μεσογείου.

Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία, Ελλάδα, Τουρκία, Μαρόκο, Τυνησία...


Αυτό δεν σημαίνει ότι στις επαρχίες των κεντρικά Ηπειρωτικών χωρών δεν ανθεί ένας εξαίρετος πολιτισμός στην τέχνη του σπιτικού παράθυρου καθώς και εκεί βλέπουμε αριστουργήματα.


Ας κάνουμε μια βόλτα στο κόσμο, να μοιράσουμε τα χαμόγελά μας να εισπράξουμε ομορφιά και κάποιο γλυκό βλέμμα η σε πιο προχωρημένη μορφή ένα λουλούδι.


alt


Ένα πανέμορφο Αθηναϊκό παράθυρο από τα ...συλλεκτικά πλέον που απέμειναν εν ζωή στη Πόλη.


alt


Κάπου σε μια Ισπανική περιφερειακή Πόλη....


alt


Alentejo Πορτογαλία


alt


Verona, Ιταλία, τι να λέμε τώρα. Παράθυρα και σπίτια με ιστορία και άποψη...


alt


Παράθυρο με μπαλκόνι στην Βαρκελώνη, Ισπανία


alt


Παράθυρο στην πανέμορφη Προβηγγία της Γαλλίας...


alt


Παράθυρο μονό στα Χανιά


alt


Παράθυρο στην Κω με μαγευτική αυλή 


alt


Παράθυρο σε παραδοσιακό Ρωσικό σπίτι επαρχίας


alt


Art Nouveau παράθυρο στο Βέλγιο


Δεν έχετε παράπονο....! σας ταξίδεψα σε πανέμορφα, απλά παραδοσιακά σπιτικά κατά το πλείστον, για να σταθούμε σε κάποια παράθυρα έργα τέχνης και να θυμηθούμε ότι η πραγματική ποιότητα ζωής είναι στο χρώμα, στη φύση, στην έμπνευση, στο απλό, στην ομαλή και φιλική σχέση με το φυσικό μας περιβάλλον.


Εύχομαι αυτά τα παράθυρα στον Ουρανό να αποτελέσουν για τον καθένα μας ένα νοερό ταξίδι προσδοκίας σε μια άλλη νοοτροπία ζωής και σκέψης.




Tags: σπίτι


Το Καράβι ; ποιο καράβι ; Καλοκαιρινές Ιστορίες

Πάνε χρόνια πολλά. Θα ήταν το καλοκαίρι του 2006, όταν μέσα στην αντάρα της καλοκαιρινής ζέστης αποφασίσαμε να κινήσουμε οικογενειακά για ένα λαχταριστό Μπάνιο.

Ήταν Σάββατο μεσημέρι, οργανωθήκαμε σαν σύνολο, εγώ, η γυναίκα μου και οι δύο μας κόρες και πήραμε μαζί μας και τον μικρότερο ανηψιό μας, που πάντα, όσο μπορούσε το παιδί, λαχταρούσε και αυτός να μας ακολουθήσει.


Κινήσαμε με το αυτοκίνητο ενώ ολόγυρά μας έκαιγε το σύμπαν. Η Ατμόσφαιρα αποπνικτική. Στον ανηψιό μας δεν είπαμε τον τόπο προορισμού. Οι συνήθεις τότε εξορμήσεις μας ξέρετε ήταν τα κλασικά, Λούτσα, Σχοινιάς, κάτι τέτοιο. Αυτή τη φορά όμως, η διάθεση "γυάλιζε" για κάτι εντελώς διαφορετικό, έξω από τα κλασικά τετριμμένα.


Το αυτοκίνητο μας έβγαλε στο Λιμάνι του Πειραιά. Έκπληκτος ο ανηψιός μας άρχισε να ρωτά, εύλογα, "που θα κολυμπήσουμε βρε παιδιά ; στο ...λιμάνι ;". Τα κρυφά χαμόγελα όλων αλλά και τα γέλια με κόπο συγκραντούνταν να μην εκδηλωθούν.


Χωρίς να κατέβουμε καθόλου από το αυτοκίνητο, βγάλαμε τα εισιτήριά μας και σε χρόνο μηδέν βρεθήκαμε πάνω στο κατάστρωμα ενός μικρού Ferry με προορισμό την ....ΑΙΓΙΝΑ...!

Είχα πάρει τις πληροφορίες μου (κρατήστε το αυτό σας παρακαλώ....) για τις αναχωρήσεις πλοίων από εκεί και κάναμε το εντελώς "άλλο" βήμα για ένα όμορφο Σαββατιανό μπάνιο με σκοπό να επιστρέψουμε αργά το βράδυ.


alt



Εκείνο που θα μείνει χαραγμένο στη ζωή μας για πάντα ήταν τα έκπληκτα μάτια του ανιψιού μας, 19 χρονών παιδί, που έκανε γύρω στα 5' να ....μιλήσει. "Δεν έχω μπει ποτέ στη ζωή μου σε πλοίο....Θείε και Θεία..." ψέλισσε.....! "που πάμε ;", "στην Αίγινα" του απαντήσαμε όλοι μαζί με χαρά "Έκπληξη.....!" και τότε πραγματικά θεωρώ ότι πήραμε ένα από τα πιο γλυκά και ουσιαστικά δώρα που μπορείς να εισπράξεις από ένα αγαπημένο σου πρόσωπο. Την έκφραση στα μάτια του...!


alt



Το μικρό ferry είχε ξεκινήσει, χόρευε πάνω στα κύματα, εκείνος ζωγράφιζε με το βλέμμα του ολόγυρα, τη θάλασσα, τον ορίζοντα, εμάς, το πλοίο, μια έκφραση στο πρόσωπο από αυτές που σε συνοδεύουν σε όλη σου τη ζωή.


alt



Φτάσαμε στην Αίγινα, βγήκαμε στο λιμάνι και κινήσαμε στην πανέμορφη παραλία του Μαραθώνα όπου και απολαύσαμε σε συνθήκες μικρής ευτυχίας ένα υπέροχο μεσημεριανό μπάνιο. Το απόγευμα νωρίς κινηθήκαμε προς την Πέρδικκα, σε ένα πανέμορφο ταβερνάκι, φάγαμε και το απόγευμα μας βρήκε να περπατάμε στην πανέμορφη Πέρδικκα, απολαμβάνοντας ένα μαγικό δείλι σε ένα παραλιακό καφέ με παγωτό, αναψυκτικά και τα παιδιά να χαίρονται μια εκπληκτική θάλασσα.


alt


alt



Χαλαρώσαμε, νιώσαμε άνθρωποι, αφεθήκαμε, χαλαρώσαμε, χαρήκαμε ένα ηλιοβασίλεμμα γεμάτο χρώματα και αφήσαμε την ηρεμία της νύχτας να καταπιεί μια γαληνεμένη κούρασή μας. Η Επιστροφή στο λιμάνι, αργά γύρω στις 11 και η αναζήτηση των διαδικασιών επιστροφής στον Πειραιά. Σαββατόβραδο, η Αίγινα έσφυζε από ζωή, κόσμο, ομορφιά.


alt


alt





Εκεί όμως πας περίμενε ένα μικρό αναπάντεχο ΣΟΚ...!


Το λιμάνι φάνταζε "νεκρό". Κανένα πλοίο δεν ήταν στο ντόκο και όλα ήταν κλειστά...! Κάτι έπαιξε μέσα μας ανήσυχο, κάτι που μετατράπηκε σε ....πανικό όταν ρωτώντας τους πολύ ευγενικούς και φιλόξενους οδηγούς ταξί:

-"Που είναι το καράβι παιδιά ;"

-"Καράβι ; ποιο καράβι ; το τελευταίο φεύγει στις 10, αύριο το πρωί τώρα με το καλό..."



Πάνω στον αμήχανο πανικό μου, δεν είχα το χρόνο να αφιερώσω σε ..."γαλλικά" για την πληροφόρηση των δρομολογίων που μου έδωσε η ...κατατοπισμένη συναδέλφισσά μου, (εκ των υστέρων μου ξεστόμισε ότι εννοούσε τη ....Σαλαμίνα χαχαχα), απλά ψάχναμε όλοι μαζί τρόπο να διαχειριστούμε την κατάσταση. 


Μην τα πολυλογώ η Γυναικεία πρακτική και ο εν δυνάμει ρομαντισμός της γυναίκας μου αλλά και το απίστευτο χιούμορ του ανιψιού μας έφερε στα χείλη μας το γέλιο, το ξέσπασμα του απρόοπτου αλλά, το κυριότερο, να περάσουμε μια καλοκαιρινή πανέμορφη νύχτα σχεδόν στην παραλία μέσα ή δίπλα στο αυτοκίνητο.....! Ουάουουουου....! ιδέα που σιγά-σιγά πήρε μέσα μας μια πανέμορφη δυναμική, ένα εκπληκτικό ξέσπασμα.


Αυτό που ζήσαμε στη συνέχεια ήταν εκπληκτικό και πρωτόγνωρο σε βαθμό που ακόμα και σήμερα, η ....απώλεια του τελευταίου πλοίου να θεωρείται κάτι σαν Ευλογία στις αναμνήσεις μας.....!


Να πω εδώ ότι οι οδηγοί ταξί και ιδιοκτήτες της Αίγινας ήταν υπόδειγμα βοήθειας καθώς προσφέρθηκαν να μας βρουν νυχτερινό κατάλυμμα και τους ευχαριστούμε δημόσια, αλλά δεν χρειάστηκε.


Νυχτερινή βόλτα στη πόλη, παραλία νυχτερινή, ένας ουρανός να αποθέτουμε τα όνειρά μας ολάκερο το βράδυ στην αγκαλιά του, το πάφλασμα των κυμάτων δίπλα μας, το άβολο ...ξάπλωμα στο αυτοκίνητο 5 ανθρώπων αλλά το ...πρωινό.....! Εκείνο το μοναδικό χάραμα, εκείνη η καλοκαιρινή αυγή, η πανέμορφη θάλασσα που αγκάλιασε τα διψασμένα κορμιά μας τα ξημερώματα. Πρωτόγνωρες καταστάσεις για μας.


alt



Κανείς δεν στάθηκε στην κούραση, στην αγρυπνία, στην "ταλαιπωρία". Μια γλυκιά μελαγχολία επιστροφής το μεσημέρι της Κυριακής τύλιξε όμορφα τις σκέψεις μας, πλούτισε τα όνειρά μας, μεγάλωσε τις εμπειρίες ζωής, καταδεικνύοντας ότι η ευτυχία στη ζωή του ανθρώπου είναι τέτοια όμορφα "ατυχή" απρόοπτα που θα δώσουν νόημα στο αλάτι της και στη ροή της.


Πολύς χρόνος έχει κυλήσει από το 2006. Εκείνη την Καλοκαιρινή Ιστορία δεν πρόκειται να την ξεχάσουμε ποτέ....! Μάλιστα πολλές φορές σκεφτήκαμε να ....χάσουμε πάλι το πλοίο όλως ...τυχαίως κάποιο ΣαββατοΚύριακο αλλά δυστυχώς ο ρυθμός της ζωής και το προσωπικό μας βάλτωμα, δεν έχει κάνει δυνατή την επανάληψη εκείνου του πανέμορφο Καλοκαιρινού Ονείρου που σημάδεψε τις αναμνήσεις μας.


alt



[Σημείωση: Ετούτη η Ιστορία ενώνεται στο όμορφο γαϊτανάκι που διοργανώνει η Μαρία Νικολάου εδώ:  Καλοκαιρινές Ιστορίες Τι λέτε ; θέλετε να ακολουθήσετε γράφοντας κάτι από τις δικές σας Καλοκαιρινές Ιστορίες που κρατούν όμορφη τη μνήμη σας ; ]

Tags: προσωπικά κείμενα, περιηγήσεις, καλοκαίρι


Μπροστά σε μια κλειστή Πόρτα

alt


Η Πόρτα του κάθε Σπιτιού λένε και είναι αλήθεια, αποτελεί την πρώτη εικόνα για αυτό.

Είναι πως λέμε με αρκετή δόση αφαίρεσης ή λογοτεχνικής άδειας, τα "χείλη του".

Αυτά που θα σε καλωσορίσουν στο διάβα σου και μαζί με τα Παράθυρα αποτελούν το "Πρόσωπο" καθρέφτης του κάθε σπιτιού.


alt


Από τα παλιά χρόνια ο άνθρωπος έδινε ιδιαίτερη σημασία στο να φιλοτεχνίσει, στο να σχεδιάσει την κεντρική πόρτα του Σπιτιού του. Αποτελούσε για τους ενοίκους του κάτι σαν ζωγραφιά, κάτι σαν μια αγκαλιά υποδοχής που θα έδινε το δικό της στίγμα υποδεχόμενο τον επίδοξο επισκέπτη αλλά ακόμα και τους ενοίκους του.


alt


Από τα χρόνια που η Κοινωνία των ανθρώπων άφησε τους κυκλικούς χώρους κατοικίας με την είσοδο από πάνω, δηλαδή από τη στέγη, πήγαμε στο ορθογώνιο σχήμα κατοικίας και την μετατροπή του σπιτιού σε Προσωπικό χώρο πιο μικρής οικογένειας καθώς το Κοινόβιο της πρωτόγονης κοινωνίας της κοινοκτημοσύνης έδωσε τη θέση του στις πρώτες οικογένειες.

Εκεί διαμορφώθηκε και η ΕΙΣΟΔΟΣ στο σπίτι, η ΠΟΡΤΑ, που δεν ήταν απαραίτητο να ήταν μία αλλά πιθανά να ήταν και δύο ή και παραπάνω ανάλογα το οίκημα.


alt


Φυσικά και κάθε πολιτισμός άφησε το δικό του έντονο στίγμα στην ΠΟΡΤΑ του σπιτιού.

Το βλέπουμε άλλωστε στο χρώμα, στην σχεδίαση, στο γενικότερο περιβάλλον διακόσμησης.


Στην πατρίδα μας, χώρα Μεσογειακή, γεμάτη φως και χρώμα, η ΠΟΡΤΑ της λαϊκής παραδοσιακής κατοικίας είναι και αυτή ένα "σήμα κατατεθέν" του λαϊκού μας πολιτισμού και της παράδοσης.


Το ΞΥΛΟ είναι εκείνο που κυριαρχεί στην κεντρική πόρτα του σπιτιού και εκεί υπάρχει και η προσθήκη του Μετάλλου για να προσθέσει την λειτουργικότητά του.


alt


Το γαλάζιο σε όλες του τις αποχρώσεις είναι εκείνο που έχει τον πρώτο λόγο στην Ελληνική Πόρτα σπιτιού και αυτό το συναντάμε κύρια στον Νησιώτικο ή παράλιο οικιστικό χώρο.

Οι άνθρωποι ακολουθούν αρμονικά τα χρώματα της Φύσης γύρω τους και έτσι σε ορεινές περιοχές είχαμε αντίστοιχα γήινα χρώματα.


alt


Πολύ μεγάλη εντύπωση επίσης δημιουργεί η ύπαρξη και εναλλαγή έντονων χρωματικών αποχρώσεων στην κεντρική πόρτα ενός σπιτιού, που πραγματικά δίνει εντυπωσιακούς σχηματισμούς.

Πολλοί συνηθίζουν να αποφεύγουν τέτοια έντονη χρωματική αντίθεση αλλά έχω την εντύπωση ότι "χάνουν" καθώς είναι μοναδικής αισθητικής και φαντασίας ο συνδυασμός τους.


alt


alt


alt


Είναι πραγματικά μαγικός ο κόσμος των χρωμάτων και πόσο αυτός μπορεί να λειτουργήσει σε μια Πόρτα σπιτιού.


Προσωπικά όταν σιγά-σιγά άρχισα εικαστικά να ανακαλύπτω ξανά την προσωπικότητα της κεντρικής παραδοσιακής πόρτας προσπάθησα να "φιλοτεχνήσω" μια παραδοσιακή ξύλινη εσωτερική πόρτα στο παλιό μου πατρικό σπίτι.


Η πόρτα ήταν αυτή εδώ:


alt


Και την πάλεψα και της έδωσα αυτήν εδώ την εικόνα


alt


Προσωπικά το έκανα με πολύ αγάπη και κάποια στιγμή μου ήρθε μια ....τρέλα να βάψω όλες τις πόρτες του παλιού σπιτιού αλλά συγκρατήθηκα καθώς αρνητικές σκέψεις με σταμάτησαν.


Αυτός λοιπόν είναι ο πανέμορφος κόσμος που ανοίγεται μπροστά σε μια Κλειστή Πόρτα ενός Σπιτιού που θέλει να κρατάει τη δική του υπόσταση και μορφή.


Ας ταξιδέψουμε ενδεικτικά σε κάποιες πανέμορφες Πόρτες στον κόσμο, αφήστε τα χρώματα να γεμίσουν τα μάτια και τα συναισθήματά σας, απολαύστε την τέχνη, αφουγκραστείτε όσα έχουν να μας πουν, έτσι που στέκουν κλειστές μεγαλόπρεπες.

Σαν μια εκφραστική αγκαλιά έτοιμη να μας υποδεχτεί


alt


Ύδρα


alt


Τοσκάνη Ιταλία


alt


Γκιμαράεζ Πορτογαλία


alt


Αλόννησος Ελλάδα


alt


Δανία


alt


Ο Κατάλογος με τις ζωγραφιές είναι ατελείωτος πραγματικά.


alt


Κολομβία


Θα κλείσουμε εδώ τον όμορφο περίπατό μας μπροστά σε κλειστές πόρτες, θα κρατήσουμε όμορφα σφαλισμένη στα μάτια μας όλη αυτή τη μαγεία των χρωμάτων και της τέχνης, όλη αυτή την αύρα που εισπράξαμε από τη δημιουργική δύναμη που μπορεί ο άνθρωπος να βάλει απλά στην καθημερινή του ζωή.


Tags: vintage, σπίτι


Ιστορίες Noir: "ΜΙΑ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΕΝΟΣ ΑΚΑΘΟΡΙΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ"


Η Ενότητα, "Ιστορίες Noir", αναφέρεται σε κάποια δικά μου μικρά διηγήματα. Διάφορες ιστορίες, με κάποια κοινά χαρακτηριστικά από αυτά που δίνουν τον χαρακτήρα του "Noir".


***************************************************


"ΜΙΑ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΕΝΟΣ ΑΚΑΘΟΡΙΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ"



-"Κύριε Καθηγητά, με θέλετε τίποτα άλλο ;" ήταν η φωνή της συμπαθητικής Γραμματέας που φάνηκε στην πόρτα του γραφείου.

-"Όχι Έφη παιδί μου, μπορείς να φύγεις, είναι άλλωστε αργά" αποκρίθηκε ο Καθηγητής καθισμένος στο βαρύτιμο γραφείο του.

-"Αργήσατε σήμερα κ. Καθηγητά, θα μείνετε πολύ ; "

-"Ναι, είχα κάτι εκκρεμότητες, πέρασε η ώρα και δεν το κατάλαβα, όχι, θα φύγω, το παρακάναμε σήμερα, φύγε εσύ, κλείστα όλα" της αποκρίθηκε καθώς άρχισε να μαζεύει τα έγγραφα που ήταν ριγμένα άτακτα μπροστά του.

-"Πέφτει βαριά ομίχλη έξω, να προσέχετε, καλή σας νύχτα".

-"Καληνύχτα Έφη, ευχαριστώ, θα τα πούμε από Δευτέρα πια, καλό ΣαββατοΚύριακο"

-"Καλό ΣαββατοΚύριακο, επίσης" είπε η νεαρή κοπέλα με ένα εκφραστικό χαμόγελο και χάθηκε κλείνοντας τη πόρτα πίσω της.

Σηκώθηκε, τέντωσε λίγο το πιασμένο του κορμί. Στα ώριμα πια χρόνια του, το αίσθημα του μουδιάσματος σαν κάθονταν με τις ώρες στο γραφείο ήταν πια έντονο. Απομακρύνθηκε από το γραφείο με τη βαριά βιβλιοθήκη πίσω του, γραφείο ακαδημαϊκού και κίνησε στο μεγάλο παράθυρο που έβλεπε πέρα στον ανοιχτό ορίζοντα. Ήταν ήδη περασμένες εννέα, οι νύχτες του Φθινοπώρου εκεί έπεφταν βαριές. Το βάθος της Πόλης είχε χαθεί μέσα σε μια έντονη Ομίχλη που σάλευε αργά τα βήματά της ανοίγοντας την αγκαλιά της καταπίνοντας αργά τα πάντα στο διάβα της.

Κοντοστάθηκε λίγο στο παράθυρο αφήνοντας το βλέμμα του και τη σκέψη του λεύτερη να ταξιδέψει στις διαθέσεις της εικόνας που η φύση απλόχερα και χαρισμάτικα του έδινε μπροστά του. Η Ομίχλη και τα φώτα της Πόλης έδιναν πέρα μακριά στο σκούρο όγκο του Βουνού παράξενο ίσως φοβιστικό σχήμα. Από το γραφείο του πήρε από το πακέτο του ένα τσιγάρο, το άναψε νωχελικά, σκεπτικά και στράφηκε πάλι στο μεγάλο παράθυρο.


Δεν είχε καταλάβει πόσος χρόνος είχε περάσει έτσι με τον εαυτό μου κρεμασμένο στις διαθέσεις της νυχτερινής εικόνας όταν γύρισε προς το γραφείο. Έκατσε και άρχισε να παίρνει τα προσωπικά του αντικείμενα για να φύγει όταν τα έντονα χτυπήματα στην πόρτα του τον έκαναν να απορήσει με ανησυχία

"Ποιος είναι ;" αποκρίθηκε με έκδηλη ανησυχία.

Η βαριά ξύλινη πόρτα άνοιξε και η είσοδος καλύφτηκε από την επιβλητική μορφή ενός παράξενου άντρα.

-"Τα σέβη μου καθηγητά Χατζηγιώργο"




Η Φωνή του ακούστηκε σαν απόκοσμη, απειλητική. Ήταν ψηλός, γύρω στα 40, κλασικό καπέλο Fedora που έκανε μια έντονη σκιά στο σμιλεμένο πρόσωπό του και στα μάτια του. Η καμπαρντίνα του ήταν με σηκωμένους γιακάδες. Φόραγε σκούρο κοστούμι κλασικής γραμμής, καλοφτιαγμένο και δερμάτινα μαύρα γάντια. Μια μορφή λες και ερχόταν πίσω από έναν ακαθόριστο χρόνο.

Ο Καθηγητής ένιωσε την ανάσα του να πνίγεται και μια αδιόρατη απειλή αμέσως τον έλουσε. Ανασηκώθηκε.

-"Ποιος είστε, τι θέλετε ;" κατάφερε να βγάλει τη φωνή του προσπαθώντας να ξεπεράσει το πρώτο σοκ.

-"Χαίρομαι που είμαι κοντά σας" είπε ο άντρας μπροστά του, που χωρίς δεύτερη κουβέντα ή κάλεσμα, έκλεισε την πόρτα πίσω του και γύρισε προς το μέρος του όρθιος επιβλητικός.

-"Δεν με περιμένατε ε ;" αποκρίθηκε εκείνος με ένα εμφανές και απόλυτο θράσος και κάθισε απέναντί του στην πολυθρόνα.

-"Ποιος είστε Κύριε τέτοια ώρα ; έτσι απρόσκλητος, τι θέλετε, γνωριζόμαστε ; αν δεν φύγετε θα καλέσω την Αστυνομία....!" έκανε ο καθηγητής με εμφανή προσπάθεια να ανακτήσει μέρος της χαμένης του κυριαρχίας. Το χέρι του κινήθηκε προς το τηλέφωνο του γραφείου.

-"Μην κάνετε τον κόπο...! δεν λειτουργεί" ακούστηκε η φωνή του παράξενου επισκέπτη ατάραχη στην πολυθρόνα του.

Φοβισμένος ο Καθηγητής σήκωσε το ακουστικό διαπιστώνοντας με απόγνωση τη σιωπή μιας νεκρής γραμμής. Ασυναίσθητα έπιασε το κινητό του από το γραφείο σε μια προσπάθεια να ξεκινήσει μια κλήση.

"Δεν θα σας το συμβούλευα κ. Καθηγητά....!" έκανε ο άλλος με μια απότομη κίνηση εγκαταλείποντας την πολυθρόνα του βρισκόμενος ακριβώς μπροστά στο γραφείο του Χατζηγιώργου. Ο Καθηγητής είδε στο χέρι του με το δερμάτινο γάντι την σκοτεινή κάνη ενός όπλου να τον σημαδεύει. Ο άλλος είχε το αριστερό του χέρι απλωμένο ζητώντας του το τηλέφωνο. Ο Καθηγητής το έδωσε, εκείνος το πήρε ήσυχα χωρίς να στρέψει την κάνη του όπλου του από τα μάτια του καθηγητή που ξέσφιξε τον κόμπο της γραβάτας του.

-"Τι θέλετε Κύριε ; μπαίνετε στο γραφείο μου με ένα πιστόλι, δεν σας ξέρω, τι ζητάτε από μένα ;"

Ο Άλλος έκανε να γυρίσει λίγο στο πλάι, ο καθηγητής σε μια απελπισμένη κίνηση έκανε να αρπάξει το βαρύ press papier από το γραφείο του, όμως ο άντρας όρμησε επάνω του τον άρπαξε με το ένα του χέρι τραβώντας τον από το γραφείο. Η Ώθηση της σπρωξιάς του πέταξε τον καθηγητή στο πάτωμα στο πλάι. Εκείνος αφού η σκληρή άκαμπτη έκφραση του προσώπου του μονομιάς επανήλθε στα ήρεμα πλαίσια, του άπλωσε το χέρι να τον βοηθήσει να σηκωθεί

"Κύριε Καθηγητά, θα σας παρακαλούσα να μην με ξαναφέρετε στην επώδυνη θέση να σας φερθώ έτσι" είπε και τον κοίταξε βαθιά στα μάτια. Ο Καθηγητής σηκώθηκε, τακτοποίησε το σακάκι του και κάθισε λαχανιασμένος αποκαμωμένος στο γραφείο του.

"Ενώ το να μπαίνετε οπλισμένος σε ένα γραφείο και να με απειλείτε το νιώθετε καλύτερα"

Εκείνος, έβγαλε την καμπαρντίνα του, την δίπλωσε με τάξη αφήνοντάς στην βαριά πολυθρόνα. Ο Όγκος του όπλου του ξεχώριζε κάτω από το σακάκι του. Έκανε ένα γύρω στο γραφείο στο πλάι. Περιεργάστηκε τα πράγματα και το χέρι του έπεσε σε ένα ξύλινο καλοσκαλισμένο εικόνισμα του Ιησού. Το πήρε στα χέρια του.

"Ο Χριστός.... ο Υιός του Θεού που θυσιάστηκε για τους αδύνατους, τους ανήμπορους, ο αίρων την αμαρτία του κόσμου....". Την τελευταία του κουβέντα την τελείωσε καρφώνοντας με το βλέμμα τον καθηγητή.

"Είστε Χριστιανός κ. Χατζηγιώργο έτσι ; βλέπω".

"Για τις θρησκευτικές μου πεποιθήσεις ήρθες εδώ απόψε να με κρατάς ;"

"Λοιπόν κ. Χατζηγιώργο" άρχισε ο άλλος με γλώσσα ψυχρή σαν υπολογιστής.

"Η Γραμματέας σας έφυγε, είναι ήδη στο δρόμο, στη Σχολή δεν βρίσκεται κανείς απολύτως. Ο Security στο φυλάκιο εισόδου είναι ένα χιλιόμετρο από το γραφείο σας και η συντροφιά του αυτή τη στιγμή δεν νομίζω να του προκαλέσει κάποια ...διάθεση ας το πούμε να σας επισκεφτεί. Συνεπώς....! είμαστε μόνοι. Απολύτως μόνοι. Θα παρακαλούσα λοιπόν.... αντιλαμβάνεστε"

Ο Καθηγητής εξεμάνη χωρίς όμως να αποτολμήσει κάτι

"Ποιοί είστε πανάθεμά σας....! ποιος είσαι ; τι θέλετε εδώ ; τι ζητάτε ; χρήματα ; τι ;"

Ο Άλλος σηκώθηκε, πήγε στο διπλανό μεγάλο ερμάριο, άνοιξε ένα ξύλινο κουτί με πούρα.

"Επιτρέπετε...." έδωσε απάντηση στον εαυτό του παίρνοντας ένα πούρο που το άναψε. Έκατσε και πάλι στην πολυθρόνα. Ο Βαρύς καπνός γέμισε το χώρο.

"Είστε ο καθηγητής Ιάκωβος Χατζηγιώργος, πρύτανης της Πανεπιστημιακής σχολής της Πόλης, εξέχον μέλος της τοπικής κοινωνίας, εκλεκτή παρουσία στις κοσμικές και ...εθνεγερτικές εκδηλώσεις, προνομιακός προσκεκλημένος στις συνάξεις των πολιτικών αρχόντων τούτης της Πόλης και του Νομού και όχι μόνο, σωστά κ. Καθηγητά ;" τον κάρφωσε με την εκροή του καπνού.

"Γνωρίζετε το βιογραφικό μου άριστα βλέπω...."

"Μια πόλη λοιπόν, μια Πανεπιστημιακή σχολή, γεμάτη αίγλη, διακρίσεις, φοιτητές και απόφοιτους με όνομα, με μεταπτυχιακά, με χορηγίες μεγάλων επιχειρήσεων. Μια σχολή με ...αυτό που λέμε άριστη έξωθεν καλή μαρτυρία... έτσι κ. Καθηγητά ;"

"Δεν σας καταλαβαίνω..."

"Έξωθεν άριστη μαρτυρία λοιπόν αλλά με πόρτες ερμητικά κλειστές....! με αίθουσες επτασφράγιστες...! με δωμάτια φοιτητών άβατα... απρόσιτα... απομονωμένα... έτσι κ. Καθηγητά ;"

"Δεν μπορώ να σας παρακολουθήσω.... και το κυριότερο.... μου ζητάτε να κάνω διάλογο με κάποιον άγνωστο που δεν ξέρω τι είναι και τι θέλει..."

"Ένα ένα κ. Καθηγητά μη βιάζεστε". Εκείνος, ανασηκώθηκε λίγο από την πολυθρόνα, έβγαλε από το εσωτερικό του σακακιού του ένα κίτρινο φάκελο και τον απόθεσε μπροστά στα μάτια του καθηγητή ενώ επέστρεψε στην πολυθρόνα του, συνεχίζοντας να καπνίζει το πούρο του με τα μάτια του πάντα καρφωμένα απέναντί του. Ο Χατζηγιώργος έπιασε με αγωνία το φάκελο, τον άνοιξε, και τα χέρια του ψηλάφισαν μερικές φωτογραφίες που ξεχύθηκαν μπροστά στα εμβρόντητα μάτια του.

Το γλυκό πρόσωπο ενός νεαρού παιδιού απέσπασε το βλέμμα του καθηγητή τη στιγμή που ιδρώτας άρχιζε να αχνοφαίνεται στο μέτωπό του.

"μα ...... αυτός.... αυτός είναι ο...."

"Ο Ασημάκης Δέλβενης κ. Χατζηγιώργο....! για προσπαθείστε λίγο...." έκανε εκείνος με φωνή από το παρελθόν.

Ο Καθηγητής προσπαθούσε να τραυλίσει κάτι χωρίς επιτυχία. Ο άλλος σηκώθηκε κάνοντας μικρά βήματα μπροστά του.

"Ασημάκης Δέλβενης. Φθινόπωρο στα 18 του χρόνια. Φτωχόπαιδο από μια λαϊκή γειτονιά της Αθήνας, πάλευε με τους γονείς του χρόνια να καταθέσει τα όνειρά του σε ένα Πανεπιστήμιο και ο αγώνας του τον έφερε πρωτοετή φοιτητή στη Σχολή σας. Στη Σχολή που διοικείτε κ. Χατζηγιώργο...! Πριν δύο ολάκερα χρόνια έτσι ; Οι γονείς του έκαναν τη ζωή τους κόλαση, ξεπουλήθηκαν για να τον εμπιστευτούν στην εκπαιδευτική κοινότητα της πόλης σας, στα χέρια σας κ. Καθηγητά, των υφισταμένων σας, των λειτουργών σας, που εσείς εποπτεύατε. Τον εμπιστεύτηκαν στα χέρια της καθώς πρέπει κοινωνία της πόλης σας, της ...ηθικής, της άμεμπτης... της ...φιλοΧρίστου"

Άξαφνα έσκυψε από πάνω του απειλητικά με τη φωνή του να σπάει από συγκίνηση

"Και ο Ασημάκης Δέλβενης βρέθηκε νεκρός, γκεμισμένος στα βράχια, φαγωμένος από τα όρνια, κυνηγημένος από τα απάνθρωπα μαρτύρια κάποιων ....ευγενών συμφοιτητών του, σπουδαστών σας κ. Καθηγητά, γνωστών και ονομαστών οικογενειών..."

"Τι ζητάτε από εμένα δυό χρόνια μετά Κύριε" ψέλλισε ο Χατζηγιώργος. "Η Υπόθεση αυτή μας ταλαιπώρησε όλους, μας τσάκισε, και φυσικά κρίθηκε και από τη δικαιοσύνη, τι άλλο θέλετε, τι παριστάνετε ;"

"Σας τσάκισε ε ; τόσο ώστε να πάρει το Πανεπιστήμιό σας μια χορηγία που θα τη ζήλευαν ακόμα και Αμερικάνικα κολέγια από την εταιρεία στην οποία βασικός μέτοχος είναι ο αξιότιμος Βουλευτής και τέως Υπουργός κ. Ανδρογέρακας.....! έτσι ; μια χορηγία που εκταμιεύτηκε στη σχολή σας κ. Χατζηγιώργο, ως δια μαγείας, μόλις η υπόθεση κακοποίησης του Δέλβενη βγήκε στο φως εδώ από τις εκκλήσεις των γονιών του και της κοπέλας του ναι ; τόσο σας τσάκισε ;"

"Μα τότε ο Δέλβενης ήταν ζωντανός...... τι σχέση έχουν αυτά που μου λέτε, είστε τρελός ;"

"Ο Δέλβενης ήταν ζωντανός ναι στο σώμα αλλά ήδη πεθαμένος στην ψυχή, δολοφονημένος από την εκλεκτή παρέα των σπουδαστών σας και προστατευόμενων του εκλεκτού Βουλευτού σας και χορηγού σας"

"Που τα ξέρετε όλα αυτά, τι ξεστομίζετε ;" αντέκρουσε ο καθηγητής παγωμένος πια.

"Όσο για τη ....δικαιοσύνη... ναι... τη δικαιοσύνη των ...αρχόντων, η υπόθεση δεν έφτασε καν σε ακροατήριο....! δεν στοιχειοθετήθηκε κατηγορία....! έγιναν ανακρίσεις σαν ξέσπασε ο θόρυβος στα ΜΜΕ, αλλά οι ανακρίσεις δεν οδήγησαν πουθενά κ. Καθηγητά....!"

"Μα ....... δεν υπήρχε αυτουργία που να φτάσει ; ποιος να κατηγορηθεί...."

Ο Άλλος αγρίεψε.... χτύπησε το χέρι του στα μούτρα του στο γραφείο.

"Τα ήξερες όλα καθηγητά Χατζηγιώργο....!"

"Όχι...."

"Πάψεεεεε......! τα ήξερες όλα, χαρτί και καλαμάρι. Όλοι σας.....! η γνωστή παρέα με τους άντρακλες.....! τους επιβήτορες....! τους γαμιάδες....! κάποιοι καθηγητές σου, κάποια άλλα παιδιά, άνθρωποι της εστίας, τα ξέρατε πολλοί.....! και όχι μόνο ήξερες αλλά άκουσες κιόλας....!"

"Είσαι άρρωστος.....δεν ξέρεις τι λες"

"Άκουσες Χατζηγιώργο....! τότε που σε φώναξε ο υπεύθυνος σίτισης της σχολής στις αποθήκες. Τότε που κατεβήκατε δυό σας και άκουσες τα μαρτύρια. Να τον καψωνάρουν, να τον προπηλακίζουν, να τον ξεφτιλίζουν, άκουσες τα παρακάλια του....! άκουσες τις κραυγές του, τις παρακλήσεις του, τα δάκρυά του, όλα.....!"

Ο Καθηγητής άρχισε να χάνει πλέον τον κόσμο γύρω του.

"Πως τα ξέρεις αυτά ; ποιος ; ...... τι ;"

"Και τότε είπες στο δικό σου να κλείσει το στόμα του με το σκεπτικό μην γίνει θόρυβος....! ότι θα το τακτοποιούσες προσωπικά. Και σαν οι δικοί του σε επισκέφτηκαν εδώ μέσα τους είπες να μην δώσουν συνέχεια, ότι έχει υπερεκτιμηθεί το γεγονός, ότι ο γιος τους είναι ....κάπως ....ευαίσθητος.... άλλωστε έτσι δεν τον αποκάλεσες καθηγητά Χατζηγιώργο στον Βουλευτή φίλο σου ; και εκείνος τι σου αποκρίθηκε ; αυτή η κρυφή αδελφή θα μας δημιουργήσει προβλήματα....! και δεν είναι προς το συμφέρον της σχολής".

"Ψέμματα.....! ψέμματα.....!" ξέσπασε ο Καθηγητής καθώς σηκώθηκε όρθιος. "Πως μπορείς.... πως ξέρεις....."

Ο Άλλος τον κοίταξε με αηδία.

"ψέμματα...... και αυτά εδώ είναι ψέμματα ;"

Έβγαλε από το σακάκι του έναν δίσκο DVD. "Βάλτο στον Υπολογιστή σου.....! δες τα βίντεο που τράβηξαν οι ...εκλεκτοί σου αριστούχοι και μεθαυριανά στελέχη... δες τα ντε....! δες τα κατορθώματά τους....! την αντριοσύνη τους..."

Εβαλε το dvd στον Η/Υ. Τα δευτερόλεπτα που πέρασαν μέχρι να τρέξει το περιεχόμενο έκαναν τα χέρια του να τρέμουν. Οι πρώτες εικόνες που αντίκρισε τον έκαναν να πατήσει το stop σε απόγνωση.

"Που τα βρήκες ;" τον ρώτησε μούσκεμα στον ιδρώτα.

"Φροντίσατε να τα εξαφανίσετε έτσι ; με επιμέλεια, με παρεμβάσεις άνωθεν, με απειλές για κλειστά στόματα και δίκες, όλη η εκλεκτή σας παρέα του καθώς πρέπει κόσμου σας. Του κόσμου της σιωπής και της υποταγής".

"Ποιος σε έστειλε εδώ ; οι δικοί του ;" ρώτησε με αγωνία ο καθηγητής.

Ο Άλλος χαμογέλασε ειρωνικά "Οι δικοί του εδώ και χρόνια είναι κομμάτια. Πούλησαν τα χωράφια τους και το βιος τους σε δικηγόρους μπας και μαζέψουν στοιχεία για να στοιχειοθετηθεί κατηγορία μήπως και δικαιωθεί το παιδί τους στο δικαστήριο αλλά βλέπεις.... Όχι κ. Καθηγητά δεν με έστειλαν οι δικοί του αν αυτό είναι το θέμα σου..."

"Τότε.....ποιος"

"Αυτό είναι το πρόβλημά σου ;"

Ο Καθηγητής κάτωχρος πια, φοβισμένος, σηκώθηκε και στάθηκε στο πλάι του γραφείου του προς το παράθυρο.

"Έκανα ότι μπορούσα.... ναι, έμαθα, αλλά.... θεώρησα ότι το γεγονός πήρε μεγαλύτερες διαστάσεις από ότι ήταν, μετά.... ήρθαν οι γονείς του, δεν μου ονόμασαν την παρέα που τον ενοχλούσε, δεν ήξεραν, προσπάθησα να τους ησυχάσω, κάλεσα τον Δέλβενη, προσπάθησα να τον ενισχύσω ψυχολογικά, να διακωμωδήσω τα ..καψόνια, του έλεγα να μη δίνει παραπάνω σημασία. Ύστερα ... ήρθαν τα γεγονότα, η εξαφάνιση του παιδιού, κάποιοι άρχισαν αόριστα να μιλάνε για συγκεκριμένα πρόσωπα, φοβήθηκα, άρχισαν τα τηλέφωνα, οι πιέσεις, το τέλος...." εκεί κάπως λύγισε.

Ο Άλλος σηκώθηκε πηγαίνοντας δίπλα του. Τα βλέμματά τους απλώθηκαν παράλληλα πέρα στον ορίζοντα από το παράθυρο, έξω στο σκοτάδι με τα θολά φώτα.

"Έγινες εκπαιδευτικός κ. Χατζηγιώργο, καθηγητής Πανεπιστημίου. Έγινες παιδαγωγός, ανέβηκες τα σκαλιά της πυραμίδας, έγινες πρύτανης και υπεύθυνος της σχολής σου. Σμίλευες με τη διοίκησή σου νεανικές ψυχές και όνειρα. Εκατοντάδες οικογένειες σου εμπιστεύτηκαν τα παιδιά τους στον κόσμο της γνώσης. Και εσύ..... εσύ έγινες έμπορος....! έμπορος φήμης, κοινωνικού κύκλου, κοσμοπολιτισμού. Δέθηκες με τους άρχοντες, εξαγοράστηκες, έτσι κέρδισες τη θέση του πρύτανη. Ξεφτέλισες το ρόλο σου, έκανες τη σχολή σου φυτώριο δεσμοφυλάκων που μήτε στα πιο υπανάπτυκτα στρατόπεδα δεν τα συναντάς. Γαλουχούσες φίδια στο στρώμα σου, τους έδωσες τη δύναμη και την ασυλία να κομματιάσουν ένα παιδί..." μετακινήθηκε από το παράθυρο απέναντί του συνεχίζοντας

"Και δεν έφτανε αυτό. Σαν βρήκανε το παιδί πάλι προσπάθησες να τα μπαλώσεις. Να τα σκεπάσεις.

"Όχι...." έκανε ο άλλος φοβισμένος.

"Πάψε.....! πάψε κάθαρμα..."

Τον κοίταξε μαλακώνοντας τον τόνο της φωνής του χωρίς όμως αυτή να χάσει ίχνος από τη μεταλλική της σκληρότητα.

"Έχεις παιδιά κ. Καθηγητά ;"

Ο άλλος ξαφνιάστηκε "Τι σχέση έχουν τα παιδιά μου με την υπόθεση ; τι σε νοιάζει ;"

Γύρισε και τον κοίταξε με καρφωμένο βλέμμα.

"Ο Μεγάλος γιος σου έφυγε πέρυσι για το Λουξεμβούργο είναι έτσι ;"

"Τι ανακατεύεις το παιδί μου με όλα αυτά ;"

"Το παιδί σου Χατζηγιώργο έφυγε στο Λουξεμβούργο πέρυσι το Φθινόπωρο, λίγο καιρό μετά τα γεγονότα με το θάνατο του Δέλβενη σωστά ;"

"Δεν σε καταλαβαίνω" έσκουξε ο καθηγητής.

"Στο Λουξεμβούργο το παληκάρι σου, καλά να είναι το παιδί, είναι Υπεύθυνος εξωτερικών πωλήσεων στην INFOACTIVE SOLUTIONS SA, μια εταιρεία διεθνούς φήμης λογισμικής υποστήριξης συστημάτων πληροφορικής, τα λέω καλά ; καθηγητά ;"

Ο καθηγητής άλλαζε χρώματα....

"Η Εταιρεία που δουλεύει ο γιός σου αγαπητέ κόβει συνέχεια τιμολόγια με την ETERNAL MARKET ΑΕ στην Αθήνα. Έτσι ; της πουλάει λογισμική υποστήριξη σύμφωνα πάντα με τα τιμολόγια. Ποιος είναι βασικός μέτοχος στην ETERNAL MARKET Χατζηγιώργο ; και ποια εταιρεία είναι από τους εκλεκτούς χορηγούς στη σχολή σου ;"

Ο Καθηγητής σούρθηκε ως το γραφείο του λουσμένος στον ιδρώτα...

"Καταραμένε.....! που στο διάβολο βρέθηκες στο δρόμο μου ;" βόγγηξε ο Χατζηγιώργος.




Ο Άλλος πήγε απέναντί του από την έξω μεριά του γραφείο εκεί που ήταν η πολυθρόνα που καθόταν.

"Έτσι έκλεισε ο κύκλος κ. Καθηγητά. Ο κύκλος της εξαγοράς, της σιωπής. Και είσαστε όλοι μια χαρά. Ποια υπόθεση να πάει σε δίκη ; η ψυχολογική βία δεν θα στοιχειοθετούσε έγκλημα κατά της ζωής. Ο Δέλβενης αυτοκτόνησε, δεν δολοφονήθηκε κατά το νόμο. Το ότι κάποιοι τον πίεζαν ψυχολογικά σιγά μην οι δικηγόροι των εκλεκτών σου φοιτητών άφηναν να αποκτήσει έννοια αυτουργίας. Άντε το πολύ πολύ να έμπαινε κάποιας μορφής ηθική αυτουργία με τις γνωστές αποφάσεις"

Τα τελευταία του λόγια ήταν ήρεμα, μια παράξενη παγωνιά ήταν απλωμένη στο βλέμμα και στη κορμοστασιά του έτσι όπως έστεκε αντίκρυ στον καθισμένο Χατζηγιώργο.

"Τέλος πάντων τι θέλεις από μένα πες μου" μίλησε ο τελευταίος. "Αν θες χρήματα, αν θες κάτι πες μου, τι θες που να σε πάρει ο διάολος ;"

Ο Άλλος έκατσε ήρεμα στην πολυθρόνα του με το βλέμμα του πάντα στα δικά του.

"Όλα τακτοποιήθηκαν καθηγητά. Η Υπόθεση μπήκε στο αρχείο ουσιαστικά. Ο Δέλβενης έγινε τροφή για τα αγρίμια του δάσους. Τα τελευταία του βήματα τον έσυραν μόνο, έρημο. Σε απόγνωση. Λες και ένας ολάκερος κόσμος φυλακίστηκε στις αίθουσες της εστίας, ένα σώμα και μια σκέψη, ένας κρατούμενος που περίμενε την ώρα και τη στιγμή που οι δεσμοφύλακές του, σαν κτηνώδεις ΕΣΑτζήδες, πότε θα τους έκανε κέφι να ξεκινήσουν τα παιχνίδια τους μαζί του. Έφυγε, έφυγε έντρομος κείνο το απόγευμα. Έτσι..... γυμνός, με άδεια χέρια και παγωμένη ψυχή, με τα γέλια των θηρίων σου να του τρελαίνουν το μυαλό, με την ντροπή των κοριτσιών και το χλευασμό τους για τις αδυναμίες του. Και εκεί έπεσε στο γκρεμό, ελεύθερος, απαλλαγμένος. Άπλωσε τα μαύρα φτερά του μια για πάντα..."

Ο Χατζηγιώργος έκανε να ανάψει ένα τσιγάρο από το πακέτο του λαχανιασμένος.

"Είναι η ώρα να πάρεις το κόστος που σου αναλογεί καθηγητά Χατζηγιώργο" έκανε εκείνος με ένα ατσάλινο βλέμμα. Ο Καθηγητής τρέκλισε πίσω την καρέκλα του προσπαθώντας να σηκωθεί.


"Είναι η ώρα του δικού σου Φόβου, του δικού σου τρόμου. Του δικού σου λογαριασμού".

Ο Χατζηγιώργος είδε το χέρι του να κινείται στο εσωτερικό του σακακιού. Το γκρί μεταλλικό πιστόλι άστραψε στα χέρια του.

"Τι πας να κάνεις...... στάσου..... δεν βγαίνει πουθενά έτσι σταμάτα....."

Ο Άλλος ανασηκώθηκε σημαδεύοντάς τον πια με την κάνη του όπλου του.



"Φοβάσαι ε ; τρέμεις.... χαχαχαχαχαχαχαχα... γιατί κ. Καθηγητά ; θυμήσου λίγο τον Δέλβενη ε ;"

Ο Καθηγητής έκανε προς τα πίσω με απλωμένα τα χέρια παρασύροντας πράματα στην υποχώρησή του ενώ τα μάτια του Άλλου μεταλλικά, παγωμένα, τον κάρφωναν στα μάτια.

"Μηηηη σταμάταα........"

"Να θυμάσαι το Φόβο κ. καθηγητά....! να θυμάσαι τον τρόμο....! να τον νιώθεις όταν δεν τον περιμένεις"

Το χέρι του πάτησε την σκανδάλη και ένας απόλυτος κρότος σαν βροντή γέμισε μαύρο τα πάντα ολόγυρα. Ένα απίστευτο μαύρο του πιο απόλυτου σκοταδιού.


...........................................................................

...........................................................................


Ο Θόρυβος από την πορσελάνινη καφετιέρα που έγερνε στα χέρια της ώριμης καλοφτιαγμένης Γυναίκας στο μπαλκόνι ακούστηκε μεταλλικός

"Πως είσαι έτσι Ιάκωβε ; Θεέ μου.....! τι έχεις ; είσαι κάτωχρος....! συνέβη τίποτα τη νύχτα"

Ο Καθηγητής Χατζηγιώργος έσυρε αργά ίσως ανισόρροπα τα βήματά του προς το μπαλκόνι κρατώντας το στήθος του ισιώνοντας τα μαλλιά του..

"Είχα μια φριχτή νύχτα....! " κόμπιασε, προσπαθώντας να προσαρμοστεί στα δεδομένα της κουβέντας με τη Γυναίκα του.

"Εφιάλτη έβλεπες Ιάκωβε ; μα είσαι χάλια" έκανε εκείνη παρατηρώντας τον με προσοχή. Η Φωνή της υπηρεσίας δίπλα διέκοψε την παρατήρησή της, ο καθηγητής είχε ήδη κάτσει βαρύς στον καναπέ του μπαλκονιού.

"Να φέρω καφέ στον Κύριο ;"

"Ναι παιδί μου και δυνατό μάλιστα" έκανε εκείνη συνεχίζοντας

"Πρέπει να ήταν κάτι πολύ άσχημο, πως είσαι τώρα ;"

"Όλα καλά Δήμητρα, όλα εντάξει, θα περάσει, σοκ ήταν, θα φύγει, θα ξεχαστεί... ήταν..."

"Μα τι ήταν τι είδες ;"

Έκατσε νωχελικά κάπως ανακουφισμένα στον καναπέ της βεράντας, το πρωινό φως της μέρας τον έφερνε γρήγορα σε ισορροπία.

"Άστο καλύτερα, ας μην το θυμηθώ, κάτι μακρινό, νόμιζα ξεχασμένο, ας το αφήσω να ξεχαστεί, άλλωστε δεν έχει και σημασία τώρα πια" αποκρίθηκε κοιτώντας πέρα στον κήπο.

"Και καλά θα κάνει" τον ενίσχυσε εκείνη συνεχίζοντας "και ...κοίτα να συνέλθεις, απόψε έχουμε την εκδήλωση στο αμφιθέατρο της σχολής"

"Ποια εκδήλωση έκανε εκείνος κάτι σαν αφηρημένος"

"Το ξέχασες Ιάκωβε ; ... απόψε είναι η τελετή απονομής της χορηγίας από την ETERNAL MARKET για την νέα χρονιά και οι βραβεύσεις των αριστούχων, θα είναι και ο Στάθης εκεί, μου τηλεφώνησε πριν ξυπνήσεις.

"Ποιος Στάθης έκανε εκείνος" κάπως...

Η Γυναίκα του τον κοίταξε παράξενα αφήνοντας την κούπα με τον καφέ στο τραπέζι.

"Ο Στάθης Ανδρογέρακας καλέ μου, έλεος, τι έχεις πάθει, σύνελθε.... πιες τον καφέ σου"

"Η Εκδήλωση" είπε με στοχασμό, "Ναι, έχεις δίκιο, σήμερα είναι, πήγα να το ξεχάσω"

"Είναι όλα έτοιμα Ιάκωβε, με πήραν από τη σχολή το πρωί, οι προετοιμασίες, τα πράγματα, όλα εντάξει".

Σηκώθηκε, αργά, πήρε την κούπα με τον καφέ και βάδισε αργά στο μπαλκόνι. Το βλέμμα του απλώθηκε ως πέρα τον ορίζοντα. Ο Ήλιος πια είχε ανέβη λούζοντας τα απέναντι βουνά και την μικρή κοιλάδα της Πόλης


"Ναι, όλα εντάξει..., όλα τακτοποιημένα, με κάθε τάξη και σιγουριά, προβλέψιμα, λαμπερά..." έφυγαν οι λέξεις από το στόμα του καθώς ακουμπούσε την κούπα του πάνω στο πέτρινο γείσο του μπαλκονιού ενώ η γυναίκα του εξακολουθούσε να τον παρατηρεί λες και με κάτι απορούσε.


Τέλος


Σημείωση: Τα ονόματα, τα γεγονότα αυτού του διηγήματος είναι παντελώς φανταστικά και δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα, πράγματα, καταστάσεις, γεγονότα, είναι απολύτως συμπτωματική.


 ***************************************************


Σημείωση Πνευματικής Ιδιοκτησίας:

Οι "Ιστορίες Noir" είναι δημιούργημα πνευματικής ιδιοκτησίας. Δεν επιτρέπεται η Αντιγραφή, η Αναδημοσίευση, η οποιαδήποτε χρήση κειμένων χωρίς την έγγραφη Άδειά μου. 

Important Note:

The reproduction, publication, modification, transmission or exploitation of any work contained herein for any use, personal or commercial, without my prior written permission is strictly prohibited.








Tags: προσωπικά κείμενα